DWARS

Dat had milieuminister Jacqueline Cramer natuurlijk ook kunnen zeggen na het bekend worden van een advertentie uit 1986 waarin zij en een heleboel anderen steun betuigen aan de Bluf!-publicatie waar Wijnand Duyvendak over struikelde. In plaats daarvan kiest ze voor 'ik kan het me niet herinneren', wat in journalistentermen hetzelfde is als 'ik ontken'. Als nu blijkt dat ze bewust tekende, heet het dat ze heeft gelogen.

Als ik haar was geweest zou ik, zelfs als ik het me werkelijk niet herinnerde, niet kiezen voor tegenspartelen. Geen hond die je gelooft. Het enige dat je doen kunt is karakter tonen en er het beste van hopen. Een affaire als deze overleef je niet door listig om de hete brij heen te draaien, maar uitsluitend wanneer je prestaties als minister zo breed gewaardeerd worden dat men je niet kwijt wil.

In alle vroegte vertrek ik vandaag met de trein voor een weekend naar Frankfurt aan de Oder (D) en Słubice (PL). Daar organiseert de Groene fractie in het Europees Parlement samen met de Europese Groene Partij (EGP) en diverse landelijke Groene partijen de Green Summer University.

Een weekend vol workshops over diverse (Europese, Groene of andere) onderwerpen in de Europa-Universität Viadrina, maar de ervaring van eerder EGP councils leert dat de wandelgangen minstens zo interssant zijn. Doel van mijn deelname aan de Summer University is natuurlijk het promoten van TheGreensAreUnited.

Vijfhonderd versgeprinte flyers zitten al in de koffer, de broodjes zijn gesmeerd, filmpjes staan op de laptop. Volgens de laatste weerverwachtingen wordt het in Frankfurt net zo’n mooi weekend als in Nederland.

Update (17.36u): Ben veilig aangekomen in Frankfurt (Oder) na een treinsightseeing door Berlijn. Ingecheckt in het hotel en nu geregistreerd voor de GSU. Heb nu al een hekel aan de Duitse toetsenborden.

Update (23.59u): Terug in het hotel met tijd om wat foto’s te uploaden van de treinsightseeing door Berlijn.

Meer foto’s in de Flickr-set GSU.

Zonder blikken of blozen stak ik in de treincoupé een sigaret op. Even werd het stil.

Totdat als eerste de mevrouw, die net nog in een zeer geanimeerd gesprek met haar vier al even luidruchtige vriendinnen was verzeild, haar stem begon te verheffen. Waar ik wel niet mee bezig dacht te zijn en of ik dan helemaal geen fatsoen in mijn donder had.

Ook anderen begonnen zich er mee te bemoeien. De twee jonge Afrikanen konden mijn vermeend rebelse daad wel waarderen. Anderen vonden het niet door de beugel kunnen. Of ik niet besefte dat andere mensen daar kanker van konden krijgen. Een zachtaardige man probeerde met een pedagogische insteek zelfs uit te leggen dat het roken in de trein toch al weer zo’n acht jaar geleden is afgeschaft.

„Sorry”, antwoordde ik, maar als jullie mogen praten in de stiltecoupé, mag ik vast ook wel roken in deze niet-rokerscoupé. Toen het stil werd drukte ik tevreden mijn peuk uit.

Althans, zo ging dat in mijn hoofd. In het echt zat ik me natuurlijk de hele reis groen en geel te ergeren.

Hot. Dense ground-mist early this morning. Many blackberries now ripe, very large & fairly sweet. Also fair number of dew-berries. Walnuts now nearly full sized. Plenty of English apples in the shops.

Zo blogde George Orwell zeventig jaar geleden. Nouja, zo zou George Orwell zeventig jaar geleden geblogd hebben. The Orwell Prize publiceert nu precies zeventig jaar later Orwells dagboeken in blogvorm op orwelldiaries.wordpress.com, inclusief spelfouten. Het enige dat wordt toegevoegd zijn links naar relevante websites (zelfs Google Maps).

George Orwell (een pseudoniem van Eric Blair) is vooral bekend als schrijver van Nineteen Eighty-Four (fulltext), een boek dat ik op jonge leeftijd al las en wat diepe indruk op me heeft gemaakt. Later heb ik het boek als onderzoeksobject gebruikt in mijn nota Big Brother is watching you (and you’re watching back) voor het CIW-vak Tv as a new medium. Daarin onderzocht ik hoe George Orwell de toekomst van de televisie voor zich zag in Nineteen Eighty-Four. En natuurlijk de naam van dit weblog komt voort uit Nineteen Eighty-Four, het is newspeak voor het Ministerie van Waarheid uit het boek.

Na zijn terugkeer uit de Spaanse Burgeroorlog, waarin hij meevocht aan de kant van de republikeinen bij de Marxistische POUM, begon hij op 9 augustus 1938 eerst aan een persoonlijke dagboek. Hierin ontdekken we een onbekende kant van Orwell (zoals in de quote hierboven) waarin hij zijn huiselijke leventje beschrijft. Later (vanaf 7 september) zien we de Orwell “die met zijn politieke observaties en kritische denken massa’s mensen heeft geënthousiasmeerd en geïnspireerd sinds zijn dood in 1950,” aldus The Orwell Prize.

(Dank aan Dutch Cowboys voor de linktip.)

Mijn laatste week bij Stichting Natuur en Milieu, de eerste vergadering in mijn nieuwe functie van communicatiemedewerker voor de Tweede Kamerfractie en het project over ontwikkelingssamenwerking. En het politieke seizoen is ook weer begonnen.

Deze week heb ik eigenlijk vier banen. Een absoluut record, volgens mij. En vandaag heb ik zelfs in alle vier deze functies acte de présence gegeven. Het avondmaal bestond uit Sushi van de Appie-om-mee-te-nemen, met stokjes, gegeten tijdens de fractievergadering. Best zeer goed te pruimen eigenlijk.

De vakantie is voorbij, het normale leven begint weer. Geen bejaarden meer die voor negenen in de trein zitten. Geen koffers meer die het gangpad versperren, of fietsen die het balkon blokkeren. Geen zwetende vaders met luidruchtige kinderen of jankende baby’s. Geen zitplekken meer in de trein tussen Breda en ‘s Hertogenbosch. De wereld is weer normaal.

Normaal? Nee, niet normaal. Wel gewoon!

… als er wat aan leegstand wordt gedaan. Zo simpel is het. Een kraakverbod zoals voorgesteld door enkele partijen in de Tweede Kamer helpt zeker niet. Misschien dat er dan wat goedwillende kraker naar alternatieven gaan zoeken, maar de leegstand blijft en de criminele elementen in de huidige krakerswereld worden niet ineens brave huiseigenaren. Zelfs de VNG ziet het voorstel niet zo zitten.

Het willen verbieden van kraken getuigt van een kortzichtig fatsoensmoraalopportunisme. Het is een uiting van het idee dat als je iets onfatsoenlijks maar verbiedt, het onfatsoenlijke als vanzelf verdwijnt. Datzelfde idee leeft bij deze partijen over paddo’s en drugs. Verbieden = einde probleem.

In het wetsvoorstel zit en “leegstandheffing”. Ondanks dat partijen als CDA en VVD namelijk om het hardst roepen dat er minder regelgeving moet komen, hebben ze er zelf een handje van allerlei nieuwe regels te verzinnen. In hun voorstel zou de gemeente veel actiever achter leegstand aan moeten gaan, controleren, boetes uitdelen, etc. Werk dat nu al geheel wordt gedaan door de maatschappij, en met goede resultaten. Waarom vindt nou juist een partij als de VVD dat de overheid hier zo moet ingrijpen? Hoeft het een keer niet, willen ze het toch! Terwijl het resultaat klein zal zijn - leegstand wordt niet gemeld, waardoor niet wordt ingegrepen, terwijl krakers al lang een oplossing hadden kunnen afdwingen. Soms moet je gewoon hard (laten) ingrijpen. De dreiging van kraken werkt beter dan de dreiging van een gemeente die je sip aankijkt bij leegstand.

Natuurlijk zijn er problemen, en doen niet alle krakers het uit idealisme. Maar is dat een reden om kraken geheel te verbieden? Oneigenlijk gebruik van auto’s, bestek, heggescharen en andere zaken die dood en verderf kunnen zaaien heeft nooit geleid tot het verbieden ervan. Je pakt de excessen aan. Wie iemand aanrijdt, kan worden aangepakt. Wie onterecht kraakt of in een kraakpand foute dingen doet kan en moet worden aangepakt. Daarvoor volstaat de huidige wetgeving.

Maak dus geen overbodige regelgeving.

Gisteren is in Denver de Democratic National Convention begonnen, en waarom zou je helemaal naar de Verenigde Staten gaan als je het hier in Nederland vanuit je luie stoel ook kunt volgen? De NPS zendt iedere avond Obama ‘08 uit over de DNC, gepresenteerd door Joost Karhof en sidekick Jörgen Raymann.

Gisteren was dus ook de eerste aflevering en ik moet zeggen dat het best interessant is. De opzet is afgekeken van De Wereld Draait Door, met verschillende gasten, De Amerikaanse TV Draait Door, en iedere dag een bijdrage van Prem Radhakishun over welke mensen op Obama gaan stemmen. Dit alles wordt gepresenteerd vanuit een skybox in het Convention Center, met uitzicht op het podium.

Dus als je wilt weten hoe zo’n conventie (lees: marketing en media circus) er aan toe gaat, Obama ‘08 is deze week iedere dag te zien op Ned 3, om half 8 en duurt ongeveer een uur.

Rond een uur of half een kroop ik uit het bed van Robin, met wie ik bij een vorige gelegenheid ook al eens de hele nacht had doorgehaald. De deken was ook veel te klein om ons beiden te bedekken.

Robin is een goede vriend van Sebi en hooguit een vage, maar zeker zeer sympathieke bekende voor mij. Aangezien de laatste nachttrein al lang was vertrokken, was hij de vorige avond zo aardig om me een slaapplaats aan te bieden. Pelita en Willemijn, de en een vriendin van Sebi gaven samen met hem een feestje omdat ze respectievelijk jarig waren, voor langere tijd naar het buitenland vertrekken of gewoon zin hadden in een feestje.

De feestjes van Sebi zijn altijd legendarisch. Vrijwel niemand durft dan ook wel te blijven, bang om weer iets volstrekt unieks te missen. Ik was die avond gehuld in driedelig pak, gewoon, omdat ik daar zin in had. Een enkeling drukte bij mijn binnenkomst in de in een kelder gevestigde kroeg aan de Oude Gracht zenuwachtig een joint uit in de veronderstelling dat ik van de rookpolitie was. Zou een reggae-concert, als religieuze uiting, niet buiten het rookverbod vallen?

Dat de desbetreffende kroeg om één uur al dicht ging, bracht de feestgangers slechts kortstondig van slag. Vrij snel vonden wij ons nieuwe onderkomen in het oude Pothuys en daarna in de Caravon, een kroeg die ogenschijnlijk geen sluitingstijden kent..

Het eindigde uiteindelijk, ver na de laatste nachttrein terug naar Breda, rond een uur of negen ‘s ochtends met een laatste sambuka bij Robin en Floris, een stel vrienden van Sebi die, ondanks hun inmiddels gepasseerde studententijd, samen een soort van studentenwoning delen.

Het was inderdaad weer een legendarisch feest. Waarbij ik me, zo herinnerde de eveneens logerende Gijs me de volgende middag, met één of andere blonde gast weer eens ongelooflijk sletterig gedragen heb. Een onberispelijk pak wil niet zeggen dat je je onberispelijk hoeft te gedragen.

„Piep, piep”, zei mijn telefoon. Berichtje van Joris, „Koffie om half tien bij jou thuis?” Bij het terugbellen ging mijn batterij dood. Moderne communicatie is zo frustrerend.

Rond tien voor tien stond Joris voor de deur, ongeveer tegelijkertijd dat ik naast mijn bed stond. Het was aanvankelijk niet mijn bedoeling om mee te helpen met de decorgroep vandaag, maar een kopje koffie kon altijd natuurlijk. Of het nu uiteindelijk Joris is geweest of de koffie, één van de twee heeft me weten te overtuigen.

Nog precies een maand voor het begin van Breda Barst. De decorgroep moet meters maken. De eerste bakken Standtex zijn al weer besteld en de vormeloze hardboardplaten beginnen langzamerhand ergens op te lijken. Het is de evolutie van het decor: waar de eerste jaren nog dikke houten platen werden gebruikt, iets dat al snel werd ingeruild voor triplex, is het gebruikte materiaal nu hardboard. We gaan met onze tijd mee, onze attributen worden steeds dunner en lichter.

Bij de lunch vroeg Joris zich af hoe lang we dit nu al deden. Al zo’n zeven of acht jaar, was de conclusie. Decor kun je kennelijk nooit genoeg hebben.

Election Wars VIII: A New Hope

Bij verkiezingen gaat het niet alleen om standpunten, maar ook over het vertrouwen in kandidaten. Zeker in de Amerikaanse verkiezingen, waarover ik op Lowlands van André “Kieskompas” Krouwel heb geleerd dat de kandidaten niet zozeer proberen kiezers te overtuigen, maar te mobiliseren. Daar is genoeg te winnen, met een opkomst van zo’n 50%. En het kan helpen om tegen de achterban van de tegenstander te zeggen “blijf maar thuis, uw kandidaat is onbetrouwbaar/dom/draaikonterig/etc”.

Naast een conservatieve meerderheid moet Obama ook opboksen tegen zijn onbekendheid en onervarenheid. Joe Biden als running mate is daarom geen onlogische keuze, en klopt ook met wat Krouwel ons meegaf: een blanke, oude man uit het noorden. Iemand met ervaring, en die dus op meer vertrouwen van de kiezer kan rekenen.

Het Kieskompas USA is ook weer aangepast, en je kan nu ook je vertrouwen in de kandidaten meten. Maar ja, met vergelijkend materiaal Bush, McCain en Clinton is dat weer appeltje eitje. Dan is niet alleen elke Lowlander, maar elke Nederlander al snel een linksradikalinksi…

Bush is onbetrouwbaar zalmroze

let op het plaatje linksonder...

Beste Boy,

Zo’n zes jaar zijn wij collegae van elkaar, als lid van de Bredase gemeenteraad. Jij voor Leefbaar Breda, ik voor GroenLinks. Sinds 2002 zijn we zelfs allebei fractievoorzitter en zitten we samen in de tamelijk ongelukkig en onhandige ‘derde ring’ van de raadszaal. Eén van de minder prettige gevolgen van de invoering van het dualisme.

In die zes jaar tijd heb ik je leren kennen als een raadslid dat zich met volle overgave inzet voor het kleine leed in de stad. Geen kwestie is jou te min, of het nu gaat om Belgen die geconfronteerd worden met een afgesloten rondweg, streng optredende hondenwachters of de jaarlijks terugkerende vragen over zwerfvuil. Regelmatig staan we politiek lijnrecht tegenover elkaar, soms strijden we zij aan zij, zoals bij de ontruiming van de Heilig Hartkerk of het memorabele debat over de zendvergunning voor de lokale omroep. Soms vind ik dat je doordraaft. We hebben andere politieke uitgangspunten en daarvoor is in een democratie alle ruime. Wat ik waardeer is dat je van de gemeentelijke overheid eist dat deze absoluut transparant en rechtvaardig te werk moeten gaan. Ik deel die mening: een overheid moet fatsoenlijk te werk gaan.

Maar ik vind dat je gisteren te ver bent gegaan met je schriftelijke vragen omtrent de aanstelling van Els Aarts als tijdelijke vervanger van André Adank. Allereerst zet je onze Tilburgse buur neer als een stad die bezig is Breda op te slokken. Vervolgens stel je dat er in het Bredase college geen plaats zou zijn voor twee capabele vrouwen omdat die elkaar in de haren zouden vliegen. Je insinueert dat de twee Tilburgse wethouders (Willems en Aarts) in het college zitten als een infiltrant van de gemeente Tilburg en, alsof dat allemaal al niet erg genoeg is, pak je de wethouders Oomen en Van Yperen aan op hun lichamelijk gewicht. Je vraag om in de begroting 2010 de kosten van een cursus sumo-worstelen voor deze heren op te nemen om in geval van conflict tussen beiden te komen, is in de verste verte niet politiek relevant te noemen, en is qua humor uitermate smakeloos en onfatsoenlijk. Je vragen zijn seksistisch en Tilbofoob.

Een fatsoenlijke overheid kan alleen bestaan bij de gratie van een fatsoenlijke politiek. Dat betekent in mijn ogen op zijn minst dat wij, raadsleden en bestuurders, op een nette en volwassen wijze met elkaar omgaan. We hoeven het niet met elkaar eens te zijn, om elkaar toch met waardigheid te bejegenen. Dat het in Den Haag steeds normaler wordt om grof taalgebruik te hanteren, wil niet zeggen dat we dat in Breda maar moeten overnemen.

Het zou je sieren als je de vragen zou intrekken. Wellicht is het ook een idee bij de eerste collegevergadering na de installatie van Els Aarts gebak te laten bezorgen bij het college. De kosten daarvan kunnen dan ondergebracht worden in de post ‘relatiebeheer’ op de Begroting 2008 van de fractie van Leefbaar.

Met hartelijke groet,

Selçuk Akinci

• Heb ik eindelijk tijd om TV te kijken deze vakantie, is er niks… Ook Zomergasten kan me nooit zo bekoren. #
• zZz #

Powered by Twitter Tools.