DWARS

In het kader van het Rotterdamse groenjaar kwam deze week een track van gelegenheidsformatie Go Green Gorillaz uit, geformeerd rond de stadsdichters. De clip is niet gemaakt door Habbekrats, maar ademt wel dezelfde sfeer uit als bijvoorbeeld de clip voor 'Wie is ut' van DuvelDuvel.

Na een bij vlagen genant, twee uur durend debat over de precieze omstandigheden waaronder Orhan Kaya vertrok als wethouder - waarbij Anneke Verwijs van Leefbaar-voorman Marco Pastors als enige coalitie-fractievoorzitter complimenten mocht ontvangen voor haar oprechtheid - is Rik Grashoff vanmiddag geïnstalleerd als wethouder te Rotterdam. Hij kreeg 25 stemmen voor en 10 tegen (6 raadsleden vulden Peggy Wijntuin op hun stembriefje in).

Het debat rond Riks benoeming duurde een half uur en werd voor een belangrijk deel in beslag genomen door formaliteiten. Dat kwam natuurlijk deels, omdat Rik al in een hoorzitting onder handen genomen was door de raadsleden, maar je zou toch verwachten dat men elkaar meer vliegen om de toekomst zou willen afvangen dan om het verleden. Hoe dan ook, Rik kan nu werkelijk aan de slag.

Victor Reijkersz, raadslid voor Leefbaar Rotterdam, vindt de armoedeval gewoon heel erg onrechtvaardig: als een uitkeringsgerechtigde gaat werken, gaat hij er in inkomen soms op achteruit. Daar heeft hij een eenvoudige oplossing voor: als je de armen armer maakt, lijkt het alsof mensen met lage lonen erop vooruit gaan.

Victor wil mensen met een uitkering een keuze voorleggen: leven in armoede of aan de slag in de gemeentefabriek. Ouderwetse werkverschaffing dus, op een gigantische schaal als veel mensen de fabriek boven armoede verkiezen - vele malen groter nog dan sociale werkplaatsen en Melkertbanen samen.

Wat Victor er niet expliciet bij vertelt is of dat werk zinnig moet zijn. Moet de gemeentefabriek verkoopbare producten en diensten leveren en dus met overheidssteun de vrije markt op gaan, of is het slechts bezigheidstherapie dan wel overheidswerk dat anders zou blijven liggen? In het laatste geval wordt het wel hele dure grap.

De gemeentefabriek van Reijkersz is vooral een ideologisch product, een antwoord op een gevoelde onrechtvaardigheid jegens het werkende proletariaat. In de voormalige DDR (om maar eens een favoriet land van Ronald Sörensen van stal te halen) lag dezelfde ideologie ten grondslag aan de gedecreteerde volledige werkgelegenheid. Victor Reijkersz is, net als de grote Pim, een cryptocommunist.

Het is uiteraard satire, dus je mag er niks van zeggen, want anders ben je tegen de vrijheid van meningsuiting, maar desondanks trok ik zojuist een wenkbrauw op toen ik de volgende poll zag op GeenStijl:

Oproepen tot neqschoten mogen kennelijk niet, maar in elkaar slaan wel. Enfin, het heeft me wel de inspiratie gegeven voor een eigen poll:

Wie moet er snel een nieuwe verbanddoos kopen?Dominique Weesie (Fleischbaum)Ambroos Wiegers (Prof Hoxha)Oscar van Wijland (De Chileen)Marck Burema (Pritt Stift)Groepskorting!  pollcode.com free polls

Niet alleen Bluf! drukte in de jaren tachtig adressen en telefoonnummers van 'tegenstanders' af met de suggestie daar eens wat mee te doen. Ook de Telegraaf deed dat, maar dan van linkse actievoerders. Een lawine van dreigementen was het gevolg. De christelijke anti-apartheidsorganisatie Kairos in Utrecht vond zelfs een bom in haar pand, die gelukkig niet afging.

Rechts geweld wordt vaak in de schoenen geschoven van kleine nazisplinters die niks met mainstream rechts politici te maken hebben. Tenzij je vindt dat de Telegraaf een nazisplinter is, gaat die redenering dus niet echt op. De vraag is of er actieve rechtse politici zijn die zich in de jaren tachtig innig met de Telegraaf hebben ingelaten.

Ik denk dan meteen aan Hans Wiegel, maar dat is wel heel oude koek. Ervanuitgaand dat je indertijd minstens twintig geweest moet zijn, dus nu boven de 45, zie ik op de lijst van kamerleden een vier VVD-ers die een nadere beschouwing waard zijn (Verdonk was links en de PVV is in deze geen serieuze partij, dus die laat ik buiten beschouwing): Charlie Aptroot (indertijd directeur van textielgroothandel Jonco), Arend Jan Boekestijn en Atzo Nicolaï (indertijd studenten politicologie aan de VU) en Johan Remkes (indertijd actief in de Gronings politiek).

Bij de middelste twee vermoed ik dat blootstelling op een kwetsbare leeftijd aan zeer linkse bolwerken hen rechts gemaakt heeft, maar dat het verder keurige gereformeerde jongens zijn. Dus Aptroot (erkend voorstander van wetsovertredingen) en Remkes zijn de beste kandidaten om op Telegraaf-sympathieën te onderzoeken. Als blijkt dat ze indertijd een abonnement hadden, lijkt mij dat reden genoeg om hen op hoge toon ter verantwoording te roepen.

Binnen een maand na de geruisloze coup van generaal Mohamed Ould Abdel Aziz heeft Mauritanië weer een regering die grotendeels uit burgers bestaat. Het land beleefde in 2007 zijn eerste democratische verkiezingen, maar generaal Aziz vond dat de burgers er een potje van maakten. Het straatarme land beleefde onder meer rellen als gevolg van de wereldwijde voedselcrisis.

Toen nog kolonel Aziz pleegde in 2005 ook al een coup, indertijd om dictator Taya te verdrijven en democratie te introduceren. Hij bleef de machthebbers echter op de vingers kijken. Internationale druk heeft hem nu sneller dan de vorige keer de macht doen overdragen. Een nieuwe datum voor verkiezingen is nog niet genoemd.

Stabiliteit in Mauritanië is van belang voor Europa, omdat het hard nodig is een einde te maken aan de opmars van mislukte staten naar het noorden van de Sahara. Sudan en Tsjaad staan al hoog op de lijst. Mauritanië heeft al aanslagen van Al Qaeda te verwerken gehad eerder dit jaar en de lokale leider van de groepering had de nieuwe junta al verwelkomd als vijand. Het risico van afglijden is reël en Mauritanië ligt heel wat dichter bij de straat van Gibraltar dan Somalië.

Sommige hulpverleners klagen dat het westen te lang bleef geloven in dictator Taya en daarom te weinig deed om na de eerste coup van Aziz te helpen met het opbouwen van de democratie. Maar met de nieuwe coup heeft Aziz zijn land sowieso geen dienst bewezen. Qatar trok zich al terug uit een mijnbouwproject dat Mauritanië de broodnodige investeringen had moeten bezorgen. (gc)

Het AD/RD is zo'n krant die graag 'burgervader' zegt als ze 'burgemeester' bedoelt. Afgelopen zaterdag lanceerde de krant zijn eigen referendum voor eerste burger van Rotterdam. Leuke gimmick, maar niet meer dan dat, want de gemeenteraad heeft een vertrouwenscommissie op pad gestuurd die de lippen stijf op elkaar houdt.

Het wordt een CDA'er, dat is wel duidelijk. Maar wie? De krant opperde onlangs nog voormalig mkb-voorzitter Hans de Boer. Een naam die ik al een poosje niet gehoord heb, maar die bovenaan mijn lijstje zou staan is Yvonne van Rooy. Toegegeven, ik heb haar maar één keer gesproken (jaren geleden), maar toen kwam ze op mij als zakelijk, zelfbewust maar vrij van kapsones over. Dat kan Rotterdam wel gebruiken.

Van Rooy werd twee jaar geleden al genoemd voor een belangrijke burgemeesterspost, nadat die van Tilburg aan haar neus voorbij was gegaan. Rotterdammers zullen wel bezwaar maken dat ze uit het zuiden des lands komt, waar haar in Rotterdam geboren vader diverse burgemeestersposten vervulde. Maar van mij mag ze op het lijstje dat de krant aan haar lezers gaat voorleggen.

Vroeger zette de natuur vanzelf een rem op onze consumptie: er was niet meer te eten dan we bij elkaar konden jagen of plukken. Dankzij de technologie is de rem weg en maken we het ecosysteem kapot. 'Enough' van John Naish is, zoals de titel al suggereert, een ecoboek. De hoofdboodschap is dat we met z'n allen veel meer consumeren dan goed is voor onszelf en de aarde. Kortom, een lekker moraliserend werkje, maar wel met een analytische insteek en een visie op de rol van technologie als instrument waarmee de mens zichzelf voorbij kan hollen.

De mens heeft een natuurlijke hang naar steeds meer, redeneert John Naish, en dat is de afgelopen tienduizenden jaren een zeer succesvolle overlevingsstrategie geweest, omdat het maximale dat we met onze handen konden bereiken, nog onder het duurzame exploitatieniveau van de aarde zat. In de afgelopen eeuw hebben we, met name door de inzet van fossiele brandstoffen, de mogelijkheid verworven om de aarde uit te putten en ons brein kent geen mechanisme om daar een halt aan toe te roepen.

Dat is niet alleen slecht voor het ecosysteem, maar ook voor onszelf. In zeven hoofdstukken behandelt Naish, lifestyle redacteur van The Times, evenzoveel dingen waar we geen maat in weten te houden. (lees meer)

Met frisse moed ga ik vandaag weer aan de slag, na de jaarlijkse zomerstop. Voor de gelegenheid heb ik de site een nieuw likje verf gegeven, met een beeld van de baai van Ha Long in Vietnam. De fotosectie geeft meer plaatjes van Ha Long, een van de visuele hoogtepunten van de afgelopen twee maanden.

Het avontuurlijke hoogtepunt was de pas geopende en ongedocumenteerde noordelijke grensovergang tussen Vietnam en Laos. Ik besloot het erop te wagen en vond aan de overkant een boerendorpje zonder enige faciliteiten of engelssprekenden, maar wel met heel veel modder.

Een geïmproviseerde tocht van een volle dag bracht me weer in de volgens reisgidsen bewoonde wereld, langs dorpjes zonder elektriciteit (maar met mobiel bereik), riviertjes zonder bruggen en vooral heel veel modder. Op de foto rechts staat mijn 'bus', die moet wachten tot de tegenligger uitgegraven is. Het volledige verhaal heb ik op Lonely Planet gezet.

"Volkskrant, met Hans Wansink."
"He, hallo Hans, Wouter hier, je geliefde politiek voorman."
"Yo, man, Wouter, wat kan ik voor je doen?"
"Nou, collega Jacqueline zit een beetje in de problemen door een advertentie die ze heel lang geleden in jouw krant heeft laten zetten. Iedereen duikt erop. We hebben zelfs een onderzoekscommissie moeten instellen om de zaak op de lange baan te kunnen schuiven. Het lijkt wel een hetze."
"Ik snap het, Wouter. Een hetze tegen ons, dat kan natuurlijk niet. Ik ga onmiddellijk een commentaartje schrijven wat een schandaal het is."
"Heel fijn, maar wat we eigenlijk nodig hebben is een ander schandaal, iets dat de aandacht afleidt."
"Hmm, een schandaal, die schud ik niet zomaar uit de mouw. Zal ik dat Duyvendak-gedoe nog even opbakken?"
"Uitstekend idee, Hans. Als de hetze tegen links maar stopt."

Graag had ik hier een laaiende aanbeveling geschreven van 'Gain' door Richard Powers. Ik ben namelijk een ontzettende fan van 's mans werk. Maar dat gaat me niet lukken, want het is een behoorlijk teleurstellende roman.

Zoals vaak bij Powers zijn er meerdere verhaallijnen, die aan het eind bij elkaar komen, in dit geval de geschiedenis van een zeepfabriek die uitgroeit tot chemiegigant, en het lijdensverhaal van een vrouw bij wie kanker geconstateerd wordt - waarbij je van mijlenver ziet aankomen dat de uitstoot van de fabriek de ziekte veroorzaakt.

Helaas werkt de combinatie niet. Powers gaat goed van start, met de drie broers die de fabriek beginnen, maar zodra zij buiten beeld zijn, wordt die verhaallijn een college over de Amerikaanse economie in de negentiende en twintigste eeuw. Ook het verhaal van de vrouw leeft niet. Powers is nu eenmaal meer een auteur die het intellect aanspreekt dan de emoties. En de samenkomst van beide lijnen is zo dun dat ze er net zo goed niet had kunnen zijn.

Jammer, maar geen reden om niet door te gaan met het aanschaffen van al Powers' boeken. De sensatie van 'The time of our singing' was zo groot dat ik het risico van een volgende teleurstelling graag voor lief neem, om maar een ander meesterwerk te missen.

"Jazeker, die handtekening is van mij. De advertentie geeft aan dat er indertijd brede steun bestond voor het openbreken van allerlei zaken die Haagse regenten onder het tapijt probeerden te vegen. Ik zou het nu niet meer doen en vind het achteraf onverstandig van mezelf, maar indertijd stond ik er volledig achter."

Dat had milieuminister Jacqueline Cramer natuurlijk ook kunnen zeggen na het bekend worden van een advertentie uit 1986 waarin zij en een heleboel anderen steun betuigen aan de Bluf!-publicatie waar Wijnand Duyvendak over struikelde. In plaats daarvan kiest ze voor 'ik kan het me niet herinneren', wat in journalistentermen hetzelfde is als 'ik ontken'. Als nu blijkt dat ze bewust tekende, heet het dat ze heeft gelogen.

Als ik haar was geweest zou ik, zelfs als ik het me werkelijk niet herinnerde, niet kiezen voor tegenspartelen. Geen hond die je gelooft. Het enige dat je doen kunt is karakter tonen en er het beste van hopen. Een affaire als deze overleef je niet door listig om de hete brij heen te draaien, maar uitsluitend wanneer je prestaties als minister zo breed gewaardeerd worden dat men je niet kwijt wil.

Leuk eerste dilemma voor de nog te benoemen GroenLinks cultuurwethouder Rik Grashoff: moet hij Dance Works redden? Het rijk heeft alle subsidie ingetrokken van Ton Simons' gerenommeerde gezelschap en het adviesorgaan van de gemeente had er geen geld voor.

Einde verhaal dus, tenzij de gemeente alsnog over de brug komt, maar dat kost een miljoen euro. Vier jaar geleden sneuvelde ook al een Rotterdams dansgezelschap, dat van Piet Rogie. Anderzijds zijn er nog drie grote over: Scapino, Meekers en Conny Janssen Danst (dat zelfs meer krijgt uit de landelijke pot). Voor Rotterdam lijkt dat genoeg.

Bij het bekend worden van de landelijke podiumsubsidies zijn de druiven ook zuur voor theatergezelschap Bonheur, dat twee ton kwijtraakt. De 'winst' uit het Rotterdamse advies gaat daarmee verloren, maar levensbedreigend is het niet. Een aanwinst is dat het jonge gezelschap Wunderbaum ook landelijk lekker scoort. Het Huis, Hotel Modern en Onafhankelijk Toneel winnen eveneens.

Al met al voor Rotterdam geen slecht advies, denk ik. Altijd sneu voor een instelling van naam als ze verdwijnt, natuurlijk, maar voor de doorstroming van jong talent is het geen slechte zaak. En Piet Rogie heeft ook een nieuwe niche gevonden.

'Lolita' van Vladimir Nabokov is een van de zogeheten klassiekers die me zo weinig konden bekoren dat ik er cursorisch doorheen gegleden ben. Zonder de warme aanbeveling van James Wood en de gelijktijdige beschikbaarheid van een goedkope editie zou ik dan ook vermoedelijk nooit aan 'Pnin' begonnen zijn.

Pnin gaat over een wereldvreemde kale professor in wie wij onmiddellijk Pa Pinkelmans herkennen. Het is echter vooral het portret van een emigré die nooit zijn draai heeft kunnen vinden in zijn nieuwe vaderland, de Verenigde Staten. Pnin is een mild pedante intellectueel die er geestelijk niet in geslaagd is de kleinburgerlijkheid van het tsaristische Rusland achter zich te laten. Enigszins misplaatst houdt hij zich staande aan zijn provincie-universiteit.

De tragikomische verhalen zouden me zeker voor Nabokov hebben ingenomen, als hij me niet zo geërgerd had met zijn oubollige schrijfstijl, een waterval van hoogdravende zinnen waarin geen zelfstandig naamwoord het zonder adjectief doet. De achterflap van mijn editie meldt dat Pnin de man is die Nabokov zonder zijn literaire talent zou zijn geworden. Ik vermoed dat 'Pnin' in al zijn doorzichtige pedanterie wel degelijk een vrij accuraat zelfportret is.

Aan het eind van het boek rijdt een beledigde en teleurgestelde Pnin met zijn hele hebben en houden het universiteitsstadje uit. Je hebt als lezer met hem te doen, maar weet ook: die zal ook deze deceptie weer doorstaan en zich plechtig door de rest van zijn leven modderen.

Vlak na de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 belde ik na fractie-overleg met SP-voorman Theo Cornelissen. De PvdA leek te aarzelen en wij hadden het idee dat als GroenLinks en SP een blok vormden en een opening boden naar het CDA, Rotterdam een behoorlijk linkse coalitie kon krijgen. Cornelissen zei resoluut nee. De PvdA had de verkiezingen gewonnen en wij moesten het initiatief helemaal aan hen laten.

Het vervolg is bekend. De SP schoof aan bij PvdA, CDA en VVD, maar kreeg op het laatst koudwatervrees. GroenLinks onderhandelde er nog het een en ander bij, en verwierf een plek in het college. Mij zul je niet horen beweren dat het helemaal gelukkig uitgepakt heeft, maar aan strategisch inzicht heeft het GroenLinks niet ontbroken.

Ik kan een glimlach dan ook niet onderdrukken als ik het volgende lees op het weblog van Theo Cornelissen: "Theoretisch is er nu al een linkse meerderheid in deze gemeenteraad van PvdA, GL en SP met 23 van de 45 zetels. Uit niks bleek enige poging van GL om die meerderheid op enig onderwerp te verzilveren."

Dat had je eerder moeten bedenken, Theo. De politiek zit nu eenmaal zo in elkaar dat alle belangrijke besluiten in coalitieverband vallen. Partijen die, als de taart al zo'n beetje besteld is, alsnog hun handtekening onder een coalitie-akkoord weigeren, positioneren zich niet als betrouwbare partners, ook niet voor tijdelijke liaisons buiten het akkoord om.

Cornelissen mijmert in zijn blog over de gebrekkige linksigheid van het college, het vooruitzicht op misschien nog meer linkse zetels na de volgende verkiezingen en de vraag of hij GroenLinks kandidaat-wethouder Rik Grashoff moet steunen in de gemeenteraadsvergadering van 4 september. Die laatste vraag laat hij open. Mij lijkt het een geschikte gelegenheid om wat meer strategisch inzicht en wat minder kinnesinne te etaleren.

Een Vandaag aan de lijn. "U bent toch de voorzitter geweest van de kandidatencommissie die Wijnand Duyvendak op de lijst gezet heeft?" Die vraag kon ik ontkennend beantwoorden. De vervolgvraag zou ik niet graag voor de kiezen krijgen. "Vindt u dat u toen een goede afweging gemaakt heeft?"

Het inbraakgeval zou voor mij geen reden zijn geweest hem te weren. De publicatie van de adressenlijst van ambtenaren en oproep tot inbraak wel, afhankelijk van zijn precieze betrokkenheid. Maar nu Wijnand vanwege zijn actieverleden is opgestapt, wordt het met terugwerkende kracht voor een kandidatencommissie lastig om de keuze voor hem te verdedigen. Die wordt immers geacht strenger jegens een kandidaat te zijn dan deze zelf.

Goed, ik hoefde de vraag waarom hij ondanks zijn verleden geschikt bevonden was, niet te beantwoorden, maar het zette me uiteraard wel aan het denken. Ik ben er nog steeds niet voor om alle potentiële vuile was van een kandidaat meteen buiten te hangen. Maar welke les dan wel te trekken?

Een andere kijk op vuile was is allicht wel het overwegen waard. Nu zijn GroenLinksers erg geneigd het principe 'onschuldig tot het tegendeel bewezen is' te hanteren. Dat is uiteraard een nobel uitgangspunt, maar het gaat voorbij aan de politieke realiteit, waar 'schijn vermijden' voorrang heeft. Ook GroenLinks zelf kapittelt politieke tegenstanders als zij weliswaar niet fout gehandeld hebben, maar die schijn niet hebben vermeden.

Om die reden is het verstandig dat Wijnand zijn zetel heeft opgeheven. De beschuldigingen hebben zo'n niveau bereikt dat zijn integriteit te zeer is beschadigd. Met een faire afweging van waar hij allemaal bij betrokken is geweest, heeft dat helaas niks meer te maken. De vraag is of de partij middels een strengere selectie dit soort affaires wil proberen uit te sluiten, in het belang van de partij, maar ook van de betreffende politici zelf, die immers een groot risico van persoonlijke beschadiging lopen als hun leven langs de nauwsluitende meetlat van de politieke integriteit gelegd wordt.

Femke geeft een mooie voorzet wat aanvaardbare acties zijn en niet. De vraag is hoe je van die uitgangspunten een handvat voor kandidatencommissies maakt. Allicht een mooie appendix voor het toekomstproject..

Toen GroenLinks Rotterdam woensdagavond een besloten vergadering hield over de opvolging van Orhan Kaya, zat daar iemand in de zaal die geen lid van de afdeling was. Slechts weinigen viel het op. Aan het eind van de avond, toen de vergadering nog zonder enige beslissing geschorst was tot donderdag, liep iedereen door een haag van extreem nieuwsgierige journalisten naar buiten.

Ook zij herkenden Rik Grashoff niet, gelauwerd ex-wethouder uit Delft, met een reputatie van daadkracht. Hij was het die donderdagavond vrijwel unaniem gekozen werd als kandidaat voor het wethouderschap in Rotterdam. Met Rik krijgt GroenLinks een krachtige stem in het college. Dat geeft mij het vertrouwen dat hij het komende half jaar ondanks de achterstand waarmee hij begint, nog veel resultaten op het gebied van participatie en cultuur zal gaan halen. Zelf hoop ik me voorlopig niet meer geroepen te voelen me met GroenLinks Rotterdam te bemoeien.

Je zou zeggen, zijn benoeming is verder een formaliteit, maar gelukkig is er nu al wat te zeiken. Rik heeft namelijk niet zo'n zin om voor anderhalf jaar zijn woongemeenschap in Delft te verlaten en naar Rotterdam te verkassen. Leefbaar-wethouder Wim van Sluis loste dat in de vorige periode op door vier jaar lang 'bij zijn moeder' in Rotterdam te gaan wonen. Daar werden toen ook wat rituele dansjes om gevoerd. Welkom in Rotterdam, Rik, zo gaan we hier met elkaar om.

Wat fijn toch om een eigen logje te hebben, want dan kun je makkelijk een statement neerzetten als anderen met je woorden aan de haal gaan. Gisteren heb ik tv en radio Rijnmond te woord gestaan over de kwestie Kaya, waarbij ik zoals ik hier logde, heb volgehouden dat de waarheid in deze zaak niet bestaat, omdat het heel goed mogelijk is dat mensen verschillende indrukken aan het cruciale gesprek hebben overgehouden.

TV Rijnmond maakte daar een prima item van, waarbij ik mezelf mag verwijten dat ik niet strak genoeg de interviewer aankeek en daardoor nogal een schichtige indruk achterliet. De radio heb ik niet gehoord, maar de daarvan afgeleide teletekst van de regionale omroep flikte dit:

Dat is niet leuk, want ik heb niemand beschuldigd van liegen. En al helemaal niet leuk is het als het via TheRealShowStopper vervolgens op GeenStijl belandt. Enfin, we zullen deze storm ook wel weer doorstaan, en radio Rijnmond gaat op mijn strafbankje. (zie de website van TVR voor iets groter artikel en bewegend beeld)

Afgelopen zaterdag gaf de afgetreden Rotterdamse GL-wethouder Orhan Kaya een interview aan het NRC (helaas niet online), waarin hij zei dat hij niet vrijwillig vertrokken was, maar heengezonden door de PvdA. Dat wisten we natuurlijk al, maar nu was het officieel. Omdat kennelijk niemand verder wilde reageren hing de pers (tv+radio Rijnmond en AD/RD) bij mij aan de lijn. Ik ben namelijk publiciteitsgeil, dat is algemeen bekend, en verdedig mijn gebabbel met de opinie dat politici altijd bereid moeten zijn tot publieke verantwoording, ook als het eventjes niet leuk is.

Bij dat interview met Orhan stond een kadertje waarin GL-fractievoorzitter Anneke Verwijs volhield dat Orhan uit eigener beweging was opgestapt. Persmuskieten roken bloed, dus mocht ik antwoord geven op de vraag: liegt Anneke? Zal haar positie op de algemene ledenvergadering van aanstaande woensdag ter discussie staan? Ik hoop beide suggesties krachtig de grond ingeboord te hebben.

De waarheid bestaat in dit geval namelijk niet. Er hebben vier mensen om tafel gezeten (naast Orhan en Anneke ook PvdA-fractievoorzitter Peter van Heemst en PvdA-wethouder Jantine Kriens). Het was een emotioneel gesprek en na afloop was iemand zijn baan kwijt. Dan vind ik het niet gek dat er na afloop verschillende versies van het gebeurde naar buiten komen. Het is heel goed denkbaar dat Peter oprecht denkt dat hij Orhan ervan overtuigd heeft dat zelf opstappen het beste was, terwijl Orhan het gevoel heeft dat hij gedwongen is te vertrekken.

Professionele politici stellen daarom als de gemoederen enigszins bekoeld zijn samen een verklaring op waar iedereen het mee eens is, en vervolgens houden ze zich aan die versie van de gebeurtenissen. Dat is in dit geval overhaast gebeurd en dus ontstaat er gedoe waar de pers logischerwijs gretig inspringt. De zwarte piet voor dit verzuim gaat wat mij betreft naar degene die het gesprek entameerde en dat is Peter van Heemst.

Dames en heren, rock 'n roll! Meer dan 25 jaar geleden had Joan Jett haar enige monsterhit met 'I love rock & roll', maar de opvolger daarvan was eigenlijk beter (vandaar dat clipje). Haar solocarrière, na successen met de meidenband The Runaways, begon ze met de oprichting van een eigen recordlabel, Blackheart Records. Daar vernoemde ze later haar begeleidingsband naar. Joan Jett wordt in september vijftig en treedt nog steeds op.