DWARS

Tussen de recente geschiedenis even wat anders. In het kader van Een Zomer Op Youtube (en een nabrander van Haat Aan Nakijken) 5 briljante comedy-acts die je niet mag missen. Eddie Izzard, Ed Byrne, Bily Connolly, Rich Hall en natuurlijk Tripod. Heb je weer wat te doen in de vakantie.

BN/de Stem, onderzoek naar kiezers PvdD

Onder de stemmers op deze partij blijken relatief veel laagopgeleide kiezers, mensen in de leeftijd van 35 tot 49 jaar en vooral veel vrouwen te zitten.

Nelissen met pensioen, en nu heeft Jacques Chapel de finish bereikt… De Tour is weer iets minder leuk…

Een kleine update over IMUNA, de model-VN waar we met een groepje leerlingen zijn. Het basisidee: 3 dagen lang de VN naspelen, door als vertegenwoordiger van een land in commissies te debatteren over zaken van wereldbelang, en daar een resolutie (uitspraak) over maken.

Wij zijn Niger, en daarnaast in de NAVO-commissies Luxemburg. De leerlingen waren goed voorbereid, waardoor ik nog met een centimeter of 10 aan kopietjes rondliep vanochtend. Er was zelfs een bezoek aan de ambassadeur van Niger gepleegd om informatie in te zamelen. De eerste resultaten van het lobbywerk lijken ook goed: een aantal belangrijke punten krijgt steun van andere landen. Chapeau!

Verder is het geweldig om een paar honderd leerlingen strak in pak of mantelpakje rond te zien lopen, druk discussiërend over allerlei zaken. Met overtuiging te zien lobbyen voor hun resolutie. Bij dit soort gelegenheden leer je dingen die je op school nauwelijks leert, en daarmee is het een prachtige ervaring. Ook voor ons als docenten (MUN-directors, ofwel VIPs), om ze zo positief bezig te zien.

Terwijl de leerlingen in sessie zijn worstelen wij ons nog door de opbrengsten van de proefwerkweek. Veel correctiewerk dat ook allemaal af moet zijn. Zelfs bij het gezellige gastgezin ontkom ik er niet aan. Hopelijk is er morgen wat meer tijd om bij wat sessies te gaan kijken hoe we het verder doen. Zondag is de afsluiting met een plenaire sessie van de General Assembly. Dan kunnen we pas echt zien wat de resultaten zijn van de inspanningen van de afgelopen weken.

En alvast een leuk momentje: tijdens een vergadering een Point of Personal Privilege richting een Delegate met overgaande telefoon: “please answer it”. Lekker klooien met de vergaderorde. Ook al begrijp je het alleen als je een procedurefreak op VN-gebied bent.

Toch apart, dat de nummer 1 in de spelfoutenlijst klas 4 voorkomt in de uitleg over Global Shift: de verschuiving van het economisch zwartepunt…

Als we weer eens gezellig aan het verzuipen zijn in de cijfers rondom de begroting wijst Pierre Mehlkopf ons terecht op de belangrijkste wijsheid: het gaat uiteindelijk altijd om geld. Het geld is belangrijk, en de kaders voor de verdeling ervan worden vastgesteld met de Voorjaarsnota. Dat is ook een moment om uitgebreid algemeen te beschouwen.

Echt veel kwam daar niet uit dit jaar, want waar drie ton aan nieuw beleid enkele jaren nog wat beteuterd werd ontvangen, bleef het nu in feite steken op 0. Alle extra geld moet in het weerstandsvermogen worden gepompt, om daarmee risico’s op te kunnen vangen. De metafoor voor het spannende begrotingsbeleid die een tijdje terug werd geïntroduceerd is “scherp zeilen”, en ongeveer elke toespeling op boten, varen en zeilen hebben we nu wel gehad. Alleen de suggestie om maar gewoon de boot te verkopen (naar een reclamespotje van alweer aardig wat jaren geleden) is nog niet langs gekomen.

In de twitter zijn de samenvattingen nog terug te vinden. Veel valt daar niet aan toe te voegen. Het verhaal van Hilde werd het meest gewaardeerd en leverde een hoop reacties op. De Kniertje-quote is mijn meest zichtbare bijdrage in deze fractieproductie, in een cynisch moment rondgemaild bij de zoektocht naar een tegenhanger van “de cost gaat voor de baet uit” uit de Voorjaarsnota.

Ik moet daarbij zeggen dat ik de betogen, voor zover ik ze echt volgde tussen het nakijken door, dit jaar over het algemeen van een beter niveau vond dan vorig jaar. En het was ook weer een makkie voor het college, want deze oppositie slaat nog geen deuk in een pakje gesmolten boter. Veel grote woorden, weinig daden, geen alternatieven, geen toekomstvisie. Ook de rest van deze periode zullen wij als coalitiepartijen dus maar - heel duaal - het college kritisch blijven volgen en zaken agenderen. Ondertussen mag de VVD sterretjes kijken, een plan over jongeren zo briljant, dat het blijkbaar niet nodig was de Jeugdraad ermee lastig te vallen, en eigenlijk het enige voorstel voor iets nieuws of anders dan het collegebeleid.

Tot slot, het lijkt een trend te worden om spreekwoorden te verhaspelen tot nieuwe gevleugelde uitspraken. Een selectie uit de leukste quotes van vorige week en gisteren:

Dat was geen gewone burger, maar een betrokken burger.

We moeten roeien met de feiten die we hebben.

Rotondes laten zich niet sturen.

(in de wandelgangen, over het positioneren van de raad in de besluitvorming rond de Spoorzone) Als ik genaaid wordt, wil ik wel meegenieten!

Wie het verleden niet eert, is het heden niet weerd.

Je kunt een olifant niet in één keer opeten, dat moet plakje voor plakje. (na verbaasd lacherige reactie: “dit was misschien niet het meest handige dier voor deze metafoor, maar dit was een vaak gebruikte uitdrukking bij mijn vorige werkgever” (”Blijdorp?”))

Dit is een joepie-bericht.

Zometeen op weg naar één van de politieke hoogtepunten van het jaar: de Voorjaarsnota. Er zijn nog een paar andere agendapunten, dus misschien wel meer dan 10 mensen die het woord gaan voeren. De rest zit erbij en kijkt ernaar, van 6 tot 11. Tussendoor wel soep & koud buffet. Via Twitter zal ik iedereen op de hoogte houden van het spektakel.

Het was 2002.

En alsof ik erop wachtte. Het jaar van Guus Hiddink, die van een stel Koreanen een echt voetbalelftal maakte. Van dat WK kreeg ik trouwens niet alles mee: ik zat in Italië voor een economisch-geografische excursie. Voor de auto-liefhebber: ik heb toen o.a. in de Maserati-fabriek rondgeneusd. Mijn eerste euro’s gaf ik uit aan een treinkaartje Waddinxveen-Gouda. En in dit jaar werd ik lid van GroenLinks, vlak voor de verkiezingen - vlak voor Pim Fortuyn werd vermoord.

Nederland is er volledig terecht uitgevlogen. Wat een schaamteloze slechte vertoning. F-jesvoetbal.  Zoals ik al vreesde gaf de schutterende verdediging de doorslag. Maar het leverde wel hoopgevende taferelen op. Onderweg naar huis liep een jongen van Marokkaanse afkomst te tieren op landverrader Guus Hiddink. Het zat ‘m ook niet mee. Marokko had ook al van Rwanda verloren. Met 3-1. Geintegreerd verloren dus.

Hevige discussies tijdens het posterknutselen door tweedeklassers over breezers. De uitsmijter:

Vroeger had je ranjasletjes!

Een massage ondergaan kan heel prettig zijn. Maar afgelopen maandag was het meer een hardhandige massage. Het nieuwe Huis van de Stad stond op de agenda. Na een presentatie die enkele jaren duurde kreeg de raad de tijd om vragen te stellen. Murw gebeukt zagen een hoop het ineens positief in. Of kwam het door die man met dat donkere pak en dito zonnebril die iedereen my friend noemde?

Nee, veel wijzer zijn we niet geworden van het verhaal, behalve dat het nog steeds allemaal binnen budget is. Traditioneel gezien lopen grote bouwprojecten uit op financieel gedoe, hier krijg je gewoon steeds minder voor je geld. Deels logisch, want toen voor het eerst over het Huis van de Stad werd gesproken kreeg je ze nog bijna kado bij een pak vla. Nu wordt er volop gebouwd en hoeft het niet zo nodig voor de bouwers. Daar betaal je voor.

Over hoe het allemaal pijn gaat doen werden we nu geinformeerd. En ermee stoppen doet nog meer pijn, dus de keuze die we hebben is puur theoretisch. Linker wang of rechter doet er niet zo toe. Ooit werden we lekker gemaakt met mooie plaatjes, nu moet het verhaal de plaatjes goedpraten. Niet de mooie grote glazen gevel in het midden, maar een soort smal poortje met vides. Dat was goedkoper. De klassieke trappartij die het gebouw nog wat sjeu gaf ligt eruit. Was ook maar een gedoe, dan moesten al die mensen trappen opklimmen, lastig voor mindervaliden, bla bla. En nu? Nu kom je op straatniveau binnen, je meldt je bij de receptie, en… je moet een trap op! De architect glimlachte trots.

Met groei of krimp wordt geen rekening gehouden. Dat is toch allemaal onzeker. Bezuinigingsoperaties? Fusie met Waddinxveen? Zien we dan wel. Een paar plankjes over de vide en we hebben weer een paar werkplekken erbij. De luchtige manier waarop dit werd gebracht deed mij wel even schrikken. Ook de opmerking en passant dat de ruitjes meer wybertjes waren geworden, omdat het anders constructietechnisch te lastig zou zijn. Een paar van die “kleine” aanpassingen geven ook niet veel vertrouwen.

En zo kwam er nog heel wat onzin voorbij, gelardeerd met mooie 3d-plaatjes om het leuk aan te kleden. Een enkel raadslid probeerde monter op te merken dat het bijna hetzelfde was als dat waar de burgers voor hadden gekozen. U kunt onderaad “zoek de 100 verschillen” spelen. Want de klap op de vuurpijl was onze simpele vraag: wat had het nou gekost als we dat oorspronkelijke, door de burgers gekozen ontwerp zouden neerzetten? Dat zou 6 miljoen euro duurder zijn. Dat is een hoop geld, maar dan staat er ten minste nog iets fatsoenlijks - iets waar een hoop burgers voor hebben gekozen. Klein nadeel: iets duurder (zelfs over 40 jaar uitgespreid), dus de OZB zou een paar cent omhoog moeten (tenzij we iets anders niet meer doen).

Zeg het maar!

Overigens moet worden opgemerkt dat de plaatjes hierboven alleen de voorkant laten zien. De hele vorm van het gebouw is anders (was een ruime vijfhoek, wordt een kleinere rechthoek), en daarmee ook de binnenkant. Maar dat is teveel scanwerk. Afwachten tot er wat online wordt gezet.

Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post’s poll.

De BBC kijkt naar de AH-reclame met de welpies. There are three kinds of Dutch cheese. Edam, Gouda and now there is this. Vooral de acteur voor de supermarkt slaat alles: And here’s the money shot. I sincerely hope they’ve done this in CGI. Wie laat ze de wuppies zien?

Ook Le Monde is onder de indruk. “Et oups” … “Te makkelijk!”.

(link via GeenStijl)

Wordt Nederland Europees Kampioen? Als je met 3-0 en 4-1 van de WK-finalisten wint zou je het haast gaan denken. Wat een wedstrijd tegen Frankrijk. Maar tussen de euforie door valt op dat Frankrijk veel kansen kreeg, net als Italie, en met geluk en van der Sar slechts 1 in ging.

Gaan we het daarmee halen? De efficiency van het Nederlands elftal is bijna eng. Hadden we vroeger honderden kansen nodig om er een paar in te schieten, was nu een halve kans genoeg voor de 1-0 en werden vrijwel alle andere kansen het doel in gejaagd. De verdediging liet regelmatig gaten vallen (wanneer wordt die Mathijssen nou het elftal uitgeknikkerd?), maar van der Sar redde een paar keer knap. De 4-1 geeft daardoor wel een vertekend beeld, maar gelukkig een keer andersom dan de laatste jaren gebruikelijk was.

Al met al zie ik het zonnig tegemoet. Het zit mee. Maar als we straks in de finale tegen Kroatie staan wordt het nog spannend… Gaat de schutterende verdediging de doorslag geven, of toch het scorend vermogen?

Waarom loopt Radio 1 zo achterlijk ver voor op de TV? Vroeger kon je gerust Jack van Gelder opzetten bij de wedstijden die ertoe deden, nu is dat onmogelijk doordat je spelsituaties hoort die volle seconden in de toekomst liggen. Moeten we het toch maar met die Snoeks doen…

• “Voetballen is heel simpel, maar het moeilijkste wat er is, is simpel voetballen.”
• “Als wij de bal hebben kunnen hun niet scoren.”
• “Je moet altijd zorgen dat je een doelpunt meer scoort als de tegenstander.”
• “Het behoort tot de wetten van het voetbal dat op succes vaak een grote teleurstelling volgt.”
• “Je gaat het pas zien als je het door hebt.”
• “Als ik zou willen dat je het begreep, had ik het wel beter uitgelegd.”
• “Italianen kunnen niet van je winnen, maar je kunt wel van ze verliezen.”

Allemaal hier terug te vinden, en bovenstaande ook gebruikt als liedtekst van het schitterende “Voetbal” van Joop Visser.

Zondag langs horen komen op BBC’s Radio One: Mark Ronson met een gezellige cover van Just van Radiohead. Nu ben ik al jaren fan van Radiohead (hoewel met een sterke voorkeur naar de albums uit de jaren ‘90), maar zoals in de papieren Volkskrant stond opgetekend:

Met de schrille lach van Van de Camp nog in de oren laat Binnenskamers Kees Vendrik van GroenLinks uit een belangrijk debat oppiepen. We willen hem uithoren over de volkszanger die ze daar geadopteerd hebben.

Maar Kees kijkt blanco. ‘Radiohead vind ik goed. Te elitair zeker?’ Ook luistert hij graag naar het tweede pianoconcert van Rachmaninov. ‘Práchtig.’

Maar of je daar zetels mee wint?

Kijk & vergelijk:

Wat mij betreft is het origineel beter, met de heerlijk snerpende gitaren, maar de cover voegt leuke elementen toe waardoor die zeker de moeite waard is - en iets minder elitair. Zo mag er van mij wel gerecycled worden.

Er is nogal wat ophef ontstaan over de ChristenUnie en hun standpunt in Embryo-gate. Een kleine, gristenfundamentalistiese minderheid zou Nederland in een orthdoxe wurggreep houden. Hebben we ons net allemaal opgewonden over de moslims, blijkt dat je helemaal niet uit een eng buitenland hoeft te komen om er een rare mening op na te houden. Was dat even naar wakkerworden voor de “leve de joods-christelijke identiteit van Nederland”-kliek!

Begrijp me niet verkeerd, ik ben het volstrekt oneens met het standpunt van de CU. Nog los van de medisch-ethische kant, waar we het toch nooit over eens zullen worden. Liever voorkomen dan genezen, maar als het nodig is moet je genezen. Dat is geen of-of, zoals de CU het neerzet. Van een hellend vlak is ook geen sprake; het gaat hier om een beperkte groep, met een duidelijk risico. Wat me wel steekt, en waarom ik ook hoop dat de CU in zal moeten binden, is dat zij vanuit hun geloof iets willen bepalen voor iedereen. Zij geloven dat de mens niet voor God mag spelen, en dat dus embryo-selectie, abortus en euthanasie fout zijn. Dat mogen ze geloven, en ze mogen daarnaar handelen. Maar er is geen enkele reden om die praktijken vervolgens te verbieden, want wie dat niet gelooft mag anders handelen. Het zou kunnen dat ze niet zo geloven in God, en dus zelf maar gaan bepalen wat wel en niet mag. Dat staat ook niet zo sterk.

Maar goed. Wat mij wel raakt is de reactie dat een kleine partij als de CU dat punt niet zo mogen maken, en druk zetten op de coalitie, omdat ze geen meerderheid vertegenwoordigen. Terwijl dat nou juist één van de verworvenheden van onze democratie is. Niet alleen dat minderheden worden beschermd, maar juist ook dat ze via coalities hun punten kunnen (proberen te) realiseren. Dat is een belang van iedere kleinere partij, en daar hebben we er nogal wat van tegenwoordig. Als we zouden vervallen tot een tirannie van de meerderheid levert dat alleen maar meer frustratie op: bepaalde groepen krijgen dan nooit de kans om hun mening in het beleid terug te zien. Met name wanneer die groepen opkomen voor een algemeen belang (bijvoorbeeld het milieu) kan dat op lange termijn nadelige effecten hebben.

Ik hoop inhoudelijk dat de CU in dit geval geen gelijk krijgt. Maar ik gun het ze dat ze dat af en toe wel lukt. Liever af en toe de macht van de minderheid dan constant de tirannie van de meerderheid.

Het was 2001.

Een jaartal dat nog lang herinnerd zal worden vanwege de aanslagen op 11 september. Ik zat toen in de nadagen van mijn Radio 1 tijd bij BNN, die waren begonnen in mei 2000. Als “BNN kid” was ik één van de 9 jongeren die als vrijwilliger aan het programma meewerkten, en ondertussen leerden radiomaken. Het is nog altijd één van de leukste dingen die ik ooit heb gedaan. Precies in de tijd dat BNN meer uitzendtijd krijgt en verhuist van een villa middenin Hilversum naar een nieuw kantoorpand. Als verslaggever maak je heel wat mee. De leukste items zijn de kleine dingen (dagje meelopen met een pop in een pretpark), maar voor de herkenbaarheid is het toch leuk om te kunnen zeggen dat ik met Pierre Wind heb gekookt en Erben Wennemars mijn jas leuk vond. Bij de eindopdracht (bij mij een reportage over casting voor GTST) was Jeroen Pauw de enige die doorhad dat ik niet zo’n soapfan was. Wouter Kurpershoek en Pia Dijkstra vonden me leuk.

Speciaal voor het EK een reportage over praatvoetbal. Leuke bijkomstigheid: het stukje waarin ik de robot bestuur werd gefilmd door RTL voor het nieuws, waardoor ik close-up op TV kwam als radiomaker.

Soms ga je naar de schouwburg met hoge verwachtingen. En dan worden die verwachtingen overtroffen. Deze prestatie werd vorige week donderdag geleverd door de Ashton Brothers. Hun Charlatans. A medicine show is minstens zo leuk als hun vorige voorstelling. Nog steeds een mix van muziek, acrobatiek, slapstick, goocheltrucs en alles ertussen en eromheen. Dit keer met rolstoelen. Het geniale zit ‘m vooral in de naadloze uitvoering. Elk detail is doordacht, klopt, en wordt geraffineerd uitgevoerd. Van instrument wisselen achter een bewegend gordijn binnen een paar seconden: ze krijgen het voor elkaar, zonder een noot over te slaan. De trapeze in met een rolstoel, een goudvis door een hoepel, ga zo maar door. De Ashton Brothers moet je een keer gezien hebben.