DWARS

Geen voetbalwedstrijd dus. Wel een forumdiscussie over een eventueel provinciaal Homobeleid waar ik door SP-Statenlid Ron van Zeeland voor was uitgenodigd. Als fractievoorzitter van GroenLinks in Breda, maar waarschijnlijk vooral ook als homo.

De eerste vraag die er meteen voorlag: is homobeleid, of liever diversiteitsbeleid, nu eigenlijk wel een provinciale taak. Om niet in een procedurediscussie te verzanden zij Ron van Zeeland maar meteen dat ‘de provincie gaat over die onderwerpen waarover zij wil gaan’.

Aanvankelijk vreesde ik een houding waarin vooral veel van de overheid verlangd werd, maar dat bleek gelukkig alleszins mee te vallen. Dus geen provinciaal gesubsidieerde Roze Huizen in de provincie. Daartegenover staat dan wel dat er geld moet zijn voor de financiering van praatgroepen en roze activiteiten, zoals bijvoorbeeld een tweewekelijks ‘roze restaurant’.

Moeilijker lag de discussie over speciale ouderenzorg voor hlbtg’s. Mijn stelling was een pragmatische: hoewel ik persoonlijk niet zo’n voorstander ben voor speciale tehuizen voor etnische, religieuze en dus ook seksuele groepen, vind ik dat de groep zelf maar moet aangeven of er behoefte aan is. Ik moet er zelf niet aan denken, maar als Turken behoefte hebben aan een eigen oudedagsvoorziening, dan moet dat mogen. En waarom zou niet hetzelfde gelden voor homos, lesbo’s enzovoort’s.

Overigens ben ik er, net als die lesbische dame in het publiek die moest walgen bij het idee in een lesbische vleugel van een bejaardentehuis oud te worden, van overtuigd dat die vraag naar speciale zorg een tijdelijke is. Net als bij etnische groepen zal de generatie homo’s die nu opgroeit, helemaal geen behoefte hebben aan een eigen voorziening, tenzij er ineens iets radicaal zou veranderen in de maatschappij.

Grootste probleem, en dat werd door iedereen erkent, blijkt toch weer de veiligheid. Hoewel ik me werkelijk nog nooit onveilig gevoeld heb als homo, neemt het aantal homo-gerelateerde incidenten toe en voelen ook steeds meer homo’s zich onveilig op straat. Hier een duidelijke taak voor de provincie om, in samenwerking met de korpsen en gemeenten, meer aandacht voor dit thema te vragen. Dat betekent: goed registreren, slachtoffers doorverwijzen naar passende organisaties en veel sneller ingrijpen wanneer bijvoorbeeld een homoseksuele buurtbewoner dreigt weggepest te worden. Overigens werd ook nog opgemerkt dat in de jeugdzorg meer aandacht moet zijn voor het herkennen van problemen van pubers rond het thema seksualiteit. Ook een mooie taak voor de provincie.

Wel of geen apart diversiteitsbeleid: mijn antwoord is nee. Wat echter wel kan is om op elk relevant thema een paragraaf over diversiteit op te nemen. Dus zorgbeleid, onderwijsbeleid, veiligheidsbeleid: al die stukken moeten een ‘roze paragraaf’ hebben over de effectien van het beleid op de hlbtg’s.

Discussieleider Anja Meulenbelt loofde nog een prijs uit voor degene met het beste alternatief voor het nogal zakelijke hlbtg (homo’s, lesbo’s, bi’s en transgenders). Ik kwam met het alternatief regenboogmensen. Misschien een beetje te lief, maar in ieder geval minder kil dan een opsomming uit het alfabet.

Lees ook het blog van Anja Meulenbelt en Ron van Zeeland.

Voor het beeld: we hadden een dikke laag houtsnippers over de parkeerplaats uitgestrooid om daar met stukken boomstap een gekapt regenwoud te symboliseren. Uit de in allerijl in moeder’s Fiat Pinda geïnstalleerde geluidsinstallatie kwam het geluid van tropisch regenwoud. En wij dus allemaal met van die gele hesjes van Natuur en Milieu. Vraagt leuke collega ineens of hij mij niet ergens van kent.

Goed, niet de meest originele openingszin, maar toch. En leuk ook, dat leuke collega mij ook leuk vindt. Althans, dat dacht ik. Totdat leuke collega ineens allemaal scholen, conferenties en werkplekken begon op te sommen waar hij ooit is geweest, met daarbij telkens de vraag of ik wellicht op hetzelfde moment ook op di plaats was geweest. De jongen dacht me ècht ergens van te herkennen.

„Misschien lijk je wel gewoon op iemand die ik wel eens heb ontmoet”, concludeerde leuke collega toen het langzaam duidelijk werd dat ons leven geen eerdere raakvlakken kende. Toen vervolgens ook nog bleek dat de vrouw in het gele hesje naast hem zijn vriendin was, besloot ik dat het gesprek verder geen enkel nut meer kon dienen. „Leuk je wat beter te leren kennen”, mompelde ik en sjokte weg.

En toen het theatercafé was afgelopen, werd het rennen. Snel op het fietsje naar ons moeder om haar Fiat Pinda te lenen, spullen in te laden en, vervolgens, af te reizen naar Meppel. Niet vergeten te tanken, riep ze nog.

De importantie van die opmerking werd me pas duidelijk toen ergens op de A28 het benzinelichtje ging branden. Geen reden tot paniek, ware het niet dat de eerstvolgende benzinepomp een Shell-station bleek te zijn. En aangezien ik de apartheid in Zuid-Afrika en de vervuiling van Nigeria nooit vergeten ben, besloot ik het erop te wagen en door te rijden. Tevergeefs overigens, want toen ik, vrijwel zeker bezig aan het laatste litertje benzine, uiteindelijk opnieuw een pomp tegenkwam, was het opnieuw een Shell. Waarmee ik genoodzaakt was voor het eerst in mijn leven benzine van Shell te kopen.

Uiteindelijk kwam ik om kwart voor twee aan bij Meppel’s Inn, waar de collegae van Stichting Natuur en Milieu al uren eerder gearriveerd waren. Het werd dus een kort nachtje. De volgende ochtend ging om half zes de wekker en stonden we een grof uur later klaar om actie te voeren bij Friesche Vlag.

Waarom? Nou, omdat voor de landbouwgrond waarop de soja wordt verbouwd die aan hun koeien wordt gevoerd, tropisch bos is gekapt. En omdat we vinden dat ze daar nu onderhand maar eens mee moeten stoppen.

Het Zuidelijk Toneel trekt door de provincie met het theaterfestival Utopia, dat dagelijks wordt afgesloten met gesprekken met een aantal makers en een gast. Ik mocht de gast spelen.

Voorafgaande aan het gesprek had ik de voorstelling NV Harde Materialen van scenarist Rob de Graaf en regisseur Lucas De Man gezien. In dat stuk is voor hoofdrolspeler Rost als directeur van een bedrijf zijn dagelijkse werk niet inspirerend genoeg meer. Aanvankelijk is hij zoekende naar de ware betekenis van zijn leven, om vervolgens, wanneer hij denkt deze gevonden te hebben, zijn medewerkers mee te slepen in zijn op waanzin gelijkende ideaal. Eén voor één geven ze toe, de één uit verliefdheid, de ander door bekering en weer een ander, na aanvankelijk verzet, omdat hij niets anders heeft in de wereld.

Het ging tijdens het festivalcafé dan ook met name om de idealist of, zoals Lucas De Man het omschreef, de absolutist tegenover de realist. Daarbij vond ik dat Lucas De Man er een wat cynische levensvisie op nahield. Want in zijn stuk ontwikkelt de idealist Rost zich tot een beklemmende figuur die zijn medewerkers zijn eigen visie oplegt. De idealist die zo ver doorschiet dat hij geen tegenspraak meer duldt: de absolutist.

Lucas De Man had een eigen interpretatie: de zoektocht naar dat ene perfecte moment waarop alles lijkt samen te vallen. Iets dat hij als regisseur ook constant zoekt op het podium, maar slechts af en toe tegenkomt. De Man gelooft erin dat dat ideale moment te recreëren is, dat de omstandigheden waaronder dat gebeurt, zijn na te bootsen. Hoofdrolspeler Rost doet in het stuk ongeveer hetzelfde: hij probeert, samen met zijn medewerkers, een perfect moment te creëren. Dat lukt niet en de vraag die ik De Man had moeten stellen was of hij daarmee ook toegeeft dat zijn eigen zoektocht naar de ideale omstandigheden voor het perfecte moment, naïef zijn.

Ja, goed, we hadden dan misschien wel een reünie gepland. En één van de vrienden moest ergens in Zevenbergen optreden met z’n nieuwe bandje en het was de bedoeling dat we allemaal zouden gaan luisteern. Maar ja, Nederland moest spelen. Dus dat ze dat vast ook wel zonder mij konden doen.

Ik was er goed voor gaan zitten in de Boulevard. Thuis een goede bodem van rijst en oesterzwammen neergelegd om vervolgens met gezwinde spoed in de Boulevard een aantal witbiertjes naar binnen te werken. Homo zijn is leuk, maar het blijft voetbal hè. Dus een beetje testosteron graag.

De aanvankelijk goede bui zwakte snel af bij het zien van de eerste helft. Iets met deuken die niet in het spreekwoordelijke pakje boter geslagen werden. En toen na de rust de Russen hun eerste doelpunt zetten, leek alle hoop verloren. Dit Oranje ging het niet halen.

Even kwam de hoop terug, toen Van Nistelrooy nog een gelijkmaker wist te scoren. Even stonden we schrap en kon de wedstrijd weer alle kanten op. Maar Oranje kreeg de geest niet. In de verlenging was het over en uit.

Wat doe je dan, als homo? Precies, je deelt het verdriet van je medekijkers, troost hen en geeft alle knappe hetero’s in de kroeg een dikke en intense knuffel. Gewoon, omdat het kan.

Ik had een onverwachte vrije dag. Ik was aanvankelijk van plan om deze vrijdag in Utrecht nog wat te werken. Maar aangezien ik mijn portemonnee de avond ervoor was verloren, kon ik nergens heen.

Nu had dit allemaal heel dramatisch af kunnen lopen. Want los van de vijftig euro contant bevatte de portemonnee ook mijn NS-jaarkaart, twee bankpassen, een creditcard en toegangspassen van diverse gebouwen. De portemonnee in kwestie was echter teruggevonden door de barman, die me na sluitingstijd per SMS verwittigde van het feit dat ik het ding 1) kwijt was en dat het 2) weer was gevonden, nog voordat ik zelf wist dat ik ‘m kwijt was. Daar kwam ik de volgende ochtend bij lezing van de sms immers pas achter.

Aangezien de Boulevard pas om vier uur ‘s middags open gaat, besloot ik zo goed en zo kwaad als het ging thuis maar te werken. Ik moest nog wat voorbereidingen doen voor een actie bij Natuur en Milieu. Om vervolgens ‘s avonds, in dezelfde kroeg waar ik de portemonnee verloren was en ik hem enkele uren eerder had opgehaald, op klein beeldscherm en zonder geluid de wedstrijd tussen Kroatië en Turkije te zien. Waarvan uiteindelijk vooral het laatste kwartier de moeite waard was.

Voor de orde: ik heb niet meegetoeterd.

Het was weer dat moment van het jaar. In een zeven uur durende vergadering werd de Kadernota behandeld. Dat vraagt, nee, dat schreeuwt om algemene beschouwingen.

Voorzitter, collegae,

Zoals U weet is GroenLinks gezegend met een aantal kritische leden. Kritische leden met een heer sterk ontwikkeld gevoel voor wat er allemaal anders, beter moet in de wereld, in dit land en, jawel, ook in deze stad. Kritische leden met goede ideeën die allemaal morgen nog gerealiseerd moeten worden. En weet U? Ik ben het met ze eens. En we kunnen niet wachten op de dag dat GroenLinks met 20 zetels is vertegenwoordigd in dit huis. En tot die tijd zullen we genoegen moeten nemen met een iets trager tempo.

Voorzitter, wat maakt deze Kadernota een Kadernota met de handtekening van GroenLinks. Laat ik kort de punten met U doornemen.

Voor de groenprojecten in het buitengebied wordt anderhalf miljoen euro gereserveerd. Met die gelden kunnen een aantal belangrijke plannen voor natuurontwikkeling, waarvoor nog geen gelden beschikbaar waren, zoals de Flessenhals Teteringen-Oosterhout, De Rith en het groenblauwe raamwerk bij Bavel.

Voor nieuwe, innovatieve milieumaatregelen is een half miljoen euro extra beschikbaar. Dat geld is bedoeld voor de verbetering van de luchtkwaliteit en reductie van de uitstoot van broeikasgassen.

Er is een ton (euro) uitgetrokken voor een onderzoek naar de effecten van het doortrekken van de nieuwe mark tot een stromende rivier.

Voor het thema erfgoed is een extra bedrag van anderhalf miljoen euro beschikbaar. Met dat geld moet de onder andere de achterstand in de inventarisatie van monumenten worden ingehaald en kan het restauratiefonds worden aangevuld.

Voor investeringen in cultuur is een investeringsbedrag van 1,2 miljoen euro beschikbaar. Hiermee worden de markstudio’s gerealiseerd en wordt geïnvesteerd in kunst in de stad. Daarnaast wordt het jaarlijkse cultuurbudget verhoogd met 350.000 euro, voor culturele broedplaatsen in de stad en voor nieuwe initiatieven rond beeldcultuur, zoals het Graphic Design Festival, een filmfestival en Breda Photo. En alsof de stad al niet dynamisch genoeg is, is er ook nog een half miljoen extra voor evenementen in de stad, plus jaarlijks een bedrag van een ton.

Tegelijk, want daar staat GroenLinks ook voor, is er geld gereserveerd om het goede Bredase armoedebeleid voort te zetten, extra opbouwwerkers aan te stellen en te investeren in projecten in dorp en wijk.

Voorzitter,

Politiek gaat over grote bedragen, maar ook over kleine wensen. Ik kan me nog herinneren dat ik ooit tegen de bewoners van de binnenstad heb gezegd: jongens, ik wil niet met jullie over bloembakken praten. Die dingen moeten er gewoon komen. We hebben uit puur ongeduld - het kan ons immers niet snel genoeg gaan - vorige week zelf maar een tuintje aangelegd in de Oosterstraat. En het heeft even geduurd, maar ze komen er, de bloembakken. En dat geldt voor veel wensen uit de stad, de kinderboerderij Haagse Beemden, het opknappen van de speelvelden in de wijken, de wortelopdruk in de Haagse Beemden. Om er maar eens een paar te noemen.

Samenvattend zou je kunnen zeggen, GroenLinks - en dus de Bredase burger - komt er bepaald niet bekaaid vanaf. Maar ik had U in het begin al gewaarschuwd: het kan ons allemaal niet snel genoeg gerealiseerd worden.

Daarom wil ik het even over de uitvoering van een aantal zaken hebben.

Ik begin bij de fietsnota. Een prachtige nota. GroenLinks maakt zich echter nog enigszins zorgen over of al die plannen ook daadwerkelijk gerealiseerd kunnen worden. We zouden graag zien dat daar in de uitwerking van deze Kadernota in de begroting meer inzicht in gegeven kan worden.
U kunt zich wellicht ook nog herinneren dat collega Scheltens over de fietsenstallingen heeft gezegd dat, indien voor de keuze gesteld, zijn dochters liever een extra bolletje ijs hebben dan dat ze hun fiets in de bewaakte fietsenstalling zetten. En we hebben een burgemeester die fietsen weghaalt wanneer ze in de weg staan. Laten we nu twee vliegen in één klap slaan -een uitdrukking die straks, als de partij voor de dieren in deze raad vertegenwoordigd is, overigens uit den boze is- : kunnen die fietsenstallingen niet gewoon gratis?

Erfgoed, en laat ik het nu eens niet over de Veemarktstraat 58a hebben, de Heilig Hartkerk. De stichting woonzorg heeft nu zo onderhand echt lang genoeg getreuzeld. En eigenlijk was het geduld bij ons jaren geleden al op en willen we nog dit jaar een plan hebben om die kerk te behouden. Een plan dat vervolgens ook uitgevoerd gaat worden. Wat ik wil van dit college: alle bestuurlijke kracht inzetten, het volle gewicht, om dit proces nog dit jaar vlot te trekken.

Het dierenasiel heeft haar plannen gereed en het college bekijkt nu die plannen en gaat daarna in onderhandeling met andere gemeenten die tot het verzorgingsgebied horen om de kosten te verdelen. Exacte kosten voor Breda zijn dus nog niet precies in beeld. Kan het college desondanks toezeggen dat straks, wanneer de kosten duidelijk zijn, ook daadwerkelijk geld beschikbaar is voor de uitvoering daarvan? En zien we dat straks, bij de begroting bijvoorbeeld, terug?

Voorzitter, collegae,

Een vriend van me vroeg laatst of ik de politiek onderhand niet beu was. En ik bedacht me dat een politieke functie een tijdelijk karakter heeft. Zelfs bij Jan Marijnissen. En een politieke functie is vermoeiend. Vreet energie. Maar dan komen die idealen weer boven. Die niet snel genoeg gerealiseerd kunnen worden. En die ik, realist als ik ook ben, liever morgen dan ergens in 2044 gerealiseerd wil hebben. Dus het liefst zou ik aan dit college willen vragen of ze ook eventjes de armoede in de wereld kunnen wegwerken, het klimaatprobleem willen oplossen en een concept-raadsbesluit voor permanente wereldvrede willen voorbereiden. Er is nog genoeg om voor te vechten en ik ben nog lang niet klaar. De idealisten van vandaag zijn de realisten van morgen. Ik ben er morgen ook nog.

Het toekomstproject zit erop. Althans, de fase waarin de panels regelmatig bijeen kwamen om ideeën op een rij te zetten, is afgesloten. Tijdens de laatste bijeenkomst van het panel organisatie was er twijfel onder sommigen. Want hebben we nu geleverd wat we afgesproken hebben.

Binnenkort wordt de eindversie van ons stuk, dat op dit moment nog geredigeerd wordt, vrijgegeven. Het is een visiestuk geworden met richtinggevende uitspraken. Maar de richtinggevende uitspraken zijn nog niet concreet gemaakt. Om mijn eigen stokpaardje nog maar eens te bereiden: er wordt wel gesteld dat meer betrokkenheid van leden georganiseerd moet worden tijdens de meningsvormende fase en dat het internet hierin een belangrijke rol kan spelen, maar er wordt niet duidelijk hoe dat proces ingericht gaat worden en wanneer we zover willen zijn.

Pas op zijn vroegst in het voorjaarscongres 2009 zullen de eerste concrete plannen, protocollen of statutenwijzigingen voorgelegd worden. Een aantal zaken zal zelfs een langere aanloop nodig hebben. En dan bekruipt me het gevoel: was dat een jaar geleden, toen we met dit proces begonnen, wel de bedoeling dat het zo lang zou duren.

Laat ik duidelijk zijn: ik ben het met de inhoud van het stuk grosso modo wel eens. Alleen de snelheid waarop veranderingen in de partij doorgevoerd moeten worden, is tergend langzaam. Het stuk mist af en toe scherpte.
En over het gevoelige onderwerp partijraad, lijkt wel met opzet bewust vaag gedaan te worden. Zij wordt niet noodzakelijkerwijs gehandhaafd, ook niet opgeheven en ook niet hervormd. De toekomst blijkt een weerbarstig thema.

Er wordt nog geschreven, geschaafd en aangescherpt. Dus wie weet wat er nog allemaal kan verbeteren. Mijn missie is echter voltooid. Of zij ook geslaagd is, zal bij het novembercongres duidelijk moeten worden.

De Boulevard is selectief in zijn activiteiten. EK-wedstrijden worden alleen op grootbeeld vertoond als Oranje meespeelt. En dankzij het onnavolgbare beleid van onze burgemeester zijn de klanten genoodzaakt uit plastic te drinken.

Het restaurant is op deze dagen gesloten vanwege een hardnekkig gebrek aan klandizie. En de toiletten zijn onbereikbaar omdat de ingang wordt geblokkeerd door een groot wit doek. Iemand die tijdens de wedstrijd moet plassen, zal tot de rust moeten wachten of wordt vriendelijk naar de buren verwezen.

Overige bijzonderheden: de mededeling op de flyer dat het café ‘geheel oranje is ingericht’, slaat op drie miniscule oranje plantjes op het barblad en twee waxinelichtjes in oranje houder die normaal op het terras staan. De rest van het café is standaard nicotinebruin.

Tot slot: in de kroeg wordt slechts bescheiden gejuicht, kent niemand de tekst van Wolter Kroes en reageert er amper iemand wanneer ik keihard ‘Holland’ schreeuw.Voor het overige is elke oranje uitdossing toegestaan, met uitzondering van trom-petten, indianentooien en andere hoofddeksels die zich hinderlijk in het beeld bevinden.

Toeschouwers in de Boulevard zijn eigenlijk mensen die mee willen in de oranjehysterie, zonder al te opstandig mee te hoeven doen in de massale oranjehysterie.

In een vrijwel uitgestorven Beyerd volgde ik op zondagavond vanaf een klein schermpje de wedstrijd Tsjechië tegen Turkije. Een vrij saaie wedstrijd, die sommigen al een kwartier voor het einde wilden uitzetten. Dat zou jammer geweest zijn.

In dat laatste kwartier vielen nog drie doelpunten en een rode kaart, waarmee de Turken zich terugwerkten naar een 3-2 voorsprong. Einde Tsjechië.

60 seconden, zei de barman toen de scheidsrechter de wedstrijd had afgefloten. In hij had gelijk. Binnen zestig seconden reden de eerste Turken al toeterend door de stad. Wat dat betreft mag je blij zijn met het integratieproces: in de Turkse dorpen zouden ze ook met geweren in de lucht geschoten hebben.

Toen het vaste groepje personeelsleden van de Griek binnenkwam voor hun wekelijkse potje Biljart en het vriendelijke ‘goedenavond’ werd beantwoord met ‘noem je dit een goede avond?’, besloot ik ze maar een rondje te doen. Namens heel Turkije.

De vierde editie van de Bazaar, een serie bijeenkomsten over het Midden-Oosten, stond in het teken van de Me$ex, de Middle East Stock Exchange. En hoewel het programma wat kort (drie uur) was om helemaal voor naar Amsterdam af te reizen, wilde ik nu wel eens zo’n intellectueel links programma in De Balie meemaken.

De middag begon met een ‘HitchHikers Guide through the Middle-East’. Rani al Rajji ging daarbij vooral in op de grote hausse in onroerend goed. Grondprijzen zijn, mede door de grote hoeveelheid oliedollars en de immense speculatie met grond, zo belachelijk hoog dat landen als Qatar en Dubai de meest groteske plannen kunnen realiseren. Niet zo vreemd dus dat architect Matthijs Bouw in zijn lezing vervolgens kon ingaan op de geweldige mogelijkheden die architecten tegenwoordig hebben om hun dromen te verwezenlijken. Het Midden-Oosten als geweldige speeltuin voor de Herzbergers en de Koolhazen.

Midden-Oosten-correspondent Max Rodenbeck van The Economist had een heel ander thema, veiligheid. Het Midden-Oosten wordt nogal geassocieerd met conflict en oorlog. Niet geheel terecht, stelde hij en ondersteunde zijn verhaal met een immense hoeveelheid data. Te beginnen bij een wereldranglijst op het gebied van Vrede, waarbij naast interne en externe conflicten ook variabelen als veiligheid worden meegerekend. De landen van het Midden-Oosten staan gemiddeld samen weliswaar hoog op die lijst, maar reken je Irak, Israël en Libanon niet mee, dan staat het Midden-Oosten ineens veel hoger op de lijst. Niet helemaal eerlijk: zo’n wegstreepexercitie kun je op een heleboel regio’s toepassen, maar het punt is helder: het grootste gedeelte van het Midden-Oosten is relatief rustig.

Hij ging verder, want een plaats op een ranglijst zegt niets over de absolute veiligheid. Gestaafd door een aantal datasheets maakte hij vrij helder het punt dat het aantal conflicten wereldwijd en het aantal doden, na een piek rond 1990, op een all-time low staat. En dat, hoewel het met de veiligheid in de wereld dus nog nooit zo goed is gegaan, de uitgaven aan defensie gek genoeg nog nooit zo hoog zijn geweest. Overigens maakte hij daarbij de wetenschappelijke fout omdat het causale verband tussen deze statistische gegevens theoretisch ook zou kunnen zijn dat het met de veiligheid zo goed gaat juist omdat er zoveel uitgegeven wordt aan defensie.

Rodenbeck eindigde zijn verhaal met de optimistische visie dat er geen reden is om bang te zijn voor de ontwikkelingen in het Midden-Oosten: een heleboel zaken die daar de samenleving, in ieder geval economisch, onder druk hebben gezet - enorme bevolkingsgroei en een snelle en bijna volledige urbanisatie - nu aan het stabiliseren zijn. Blijft alleen het diplomatieke punt over: de moeizame, of op zijn minst ambivalente relatie met het westen. Dialoog dus.

De laatste lezing was van arabist en bedrijfsconsulent Leo Kwarten die aan de hand van een aantal persoonlijke, anekdotische voorbeelden probeerde aan te geven dat de oliedollars in het Midden-Oosten nu gaan leiden tot een attitudeverandering op het vlak van democratie en vrouwenrechten. Want nu de olie-economie diversifieert en bedrijven in het Midden-Oosten bedrijven in het westen gaan overnemen, komen ze ook directer in aanraking met de cultuur en werkwijze in het Westen. Bijvoorbeeld dat vrouwen wel capabel zijn in hoge posities of dat een minder hiërarchische structuur zijn eigen rendement heeft.

Een rustige zaterdag zonder afspraken. En normaal mens gaat dan een wasje draaien, het huis stofzuigen en misschien zelfs de douch schoonmaken. Ik niet natuurlijk.

Ik bleef eerst eindeloos lang op bed liggen om daarna urenlang te lanterfanten in de woonkamer om vervolgens op het allerlaatste moment nog even naar de platenzaak te gaan en boodschappen te doen.

‘s Avonds zappend echter de televisie gezeten om tot de conclusie te komen dat het een vrij zinloze zaterdag is geweest. Gelukkig heb ik morgen wèl wat te doen.

„Holland… Holland”. Om stipt kwart voor negen stond ik in de Boulevard. Ontsnappen is niet mogelijk en dus besloot ik me maar helemaal onder te dompelen in het Oranjegebeuren. If you can’t beat them, join them.

En dus vond ik het stiekem eigenlijk wel fantastisch toen tijdens mijn eerste biertje ook het eerste doelpunt viel. En vond ik de tweede treffer, het langzaam over de lijn rollende balletje van Van Persie, wellicht nogal lullig, maar daardoor niet minder prettig. En vond ik het doelpunt van Henry op zich best mooi, maar niet persé nodig, al kan ik me herinneren dat ik iets mompelde in de trant van ‘je moet die Fransen ook wat gunnen.’ Je moet ze echter ook niet teveel gunnen, dus goed dat we (let hier op het gebruik van de derde persoon meervoud!) ze een minuut later even duidelijk maakten hoe de verhoudingen waren.

Dat Sneijder vervolgens net voor het eindsignaal nog even op meesterlijke wijze een vierde doelpunt scoort, is natuurlijk helemaal fantastisch. Vrijdag de dertiende? Voor de Fransen, ja.

Gelukkig heb ik helemaal geen verstand van voetbal. Anders had ik, net als iedereen, de afgelopen maanden waarschijnlijk ook zo lopen zeiken op Van Basten. En dan had ik nu mijn woorden terug moeten nemen. En daar hebben politici een hekel aan.

De kernwaarden van de gemeente moesten eens goed met elkaar doorgesproken worden. En geheel indachtig de meest moderne managementtechnieken, gebeurde dat door met z’n allen aan een aantal workshops deel te nemen. Koken, wijnproeven, bloemschikken en tafelschikken.

Ik kan me herinneren dat men vroeger met een bedrijf nog wel eens op survivalweekeinde ging om de teamgeest te versterken. Kennelijk is dat uit de gratie of misschien mag het wel gewoon niet van de Arbo. Hoe dan ook: het abseilen heeft plaats gemaakt voor bloemschikken.

Ik legde me er maar bij neer en schreef me, samen met de rest van de gemeenteraad, het college en de directieraad van de gemeente Breda. Tegelijkertijd had het landelijk bureau van GroenLinks een personeelsuitje. Ook goed voor de teambuilding, dacht ik nog, en in ieder geval een stuk minder truttig. Want ik heb nu eenmaal niet zoveel met bloemschikken. Überhaupt niet met bloemen trouwens. Bloemen horen in een plant, niet in een vaas.

Eén leerzaam aspect heeft zo’n gezamenlijke workshop dan weer wel: het geeft een extra inkijk in de ware aard van de overige deelnemers. Zowel de aardige als de minder aardige karaktereigenschappen. En voor de rest geloofde ik het allemaal wel.

Eindelijk was het zover: het Nationaal Museum voor Grafische Vormgeving, inmiddels omgedoopt tot Graphic Design Museum, werd geopend. Door niemand minder dan hare koninklijke majesteit, de koningin.

De openingshandeling was dan wellicht niet heel spectaculair, het museum zelf is meer dan de moeite waard. Niet zomaar een affiche-museum, maar een overzicht van de veelheid aan disciplines binnen de vormgeving. De rood-gele ontwerpen van Van Nelle koffie bijvoorbeeld, of het papiergeld van de bejubelde Ootje Oxenaar.

Aanvankelijk waren de raadsleden weggestopt in het museumcafé, vanaf waar zij de opening vanaf een beeldscherm konden volgen. Op het laatste moment werd deze misser nog enigszins rechtgezet door in ieder geval de fractievoorzitters nog een plaats te geven in het auditorium. Bij de koningin dus.

Nu heb ik zelf niet de indruk dat hare majesteits glorie op mij afstraalt door in dezelfde ruimte te zitten en heb ik ook niet de behoefte gevoeld om haar aan te spreken of een handje te geven. Mij dunkt dat Beatrix al door genoeg mensen wordt lastiggevallen. En uiteraard waren er ook onder de 225 genodigden mensen die het niet konden laten de koningin vast te leggen op fototoestel of telefoon. Gênant. Je vraagt je onwillekeurig af of dit soort plichtplegingen haar niet de koninklijke strot uitkomt.

Gelukkig heeft de koningin een bijzondere belangstelling voor kunst en design. Dat de rondleiding door het museum haar uitermate goed bevallen is, geloof ik dan ook meteen. Ik kan ‘m iedereen in ieder geval van harte aanbevelen.

Even voor de duidelijkheid, ik ben onverkort vóór de keuzevrijheid van ouders om via embryoselectie te voorkomen dat erfelijke ziekten met een dodelijke afloop worden doorgegeven. Maar erg veel sympathie voor een aantal van de verdedigers van die keuzevrijheid kan ik ook niet opbrengen.

Simpel gesteld worden bij embryoselectie de embryo’s gescand op genetische aanleg voor ziekten als (erfelijke) borstkanker. Alleen als een embryo die aanleg niet heeft, wordt het teruggeplaatst. De rest verdwijnt in de blender. Daar heb ik overigens weinig moeite mee: als dit embryonale leven toch geen kans krijgt om geboren te worden, dan kan het net zo goed vernietigd worden: een extracorporiale miskraam.

Toch wringt het ook ergens. En hoewel ik dat gevoel niet messcherp kan duiden, zit het in het streven naar perfectie. De medische wetenschap baseert zijn bestaansrecht op het uitbannen van alles dat ziek of dood maakt. En met alle technologische mogelijkheden, wie is er dan nog bereid te accepteren dat dingen nu eenmaal niet altijd perfect volmaakt zijn.

Een ander voorbeeld: de combinatie vruchtwaterpunctie en abortus heeft tot gevolg dat er in Nederland veel mongoloïde kinderen worden geaborteerd. Overigens, ook een hoop niet. En iedereen die die moeilijke keuze heeft moeten maken, verdient daarvoor waardering. Sommige ouders kunnen het perspectief van een gehandicapt kind niet aan. Anderen kunnen dat wel en zien vervolgens hun hele leven omgegooid worden. Tegelijk constateer ik -op macroniveau- dat er in Nederland steeds minder plek is voor mongooltjes. Omdat ze niet perfect zijn. Een voor sommigen veel wrangere constatering dan de wetenschap dat embyo’s met een vrijwel zekere vroegtijdige dood door een walgelijke ziekte in de blender verdwijnen.

Komt er ooit een tijd dat de keuzevrijheid zo ver gaat dat ouders hun kinderen kunnen samenstellen als ware het een bestelling bij de Subway. Jongen, meisje, het is technisch al lang mogelijk. En voor zover homoseksualiteit al genetisch bepaald is, waarom niet meteen uitbannen? Nu geloof ik niet dat er veel mensen zijn die zoiets zouden laten doen, maar zo’n extreem voorbeeld geeft wel aan dat er grenzen zijn aan de mate van maakbaarheid die we nog acceptabel vinden

Een samenleving mag nooit bepalen dat je een kind moet houden. Net zoals een samenleving nooit mag bepalen wie er geaborteerd moeten worden. Dus blijf ik een hardnekkig voorstander van de vrijheid van mensen om daarin een eigen, individuele keuze te maken. Maar een aantal voorstanders van die keuzevrijheid mogen zich er wel rekenschap van geven dat die keuzevrijheid minder ééndimensionaal is als zij in het debat doen voorkomen.

Het voordeel van het EK is dat de vergaderingen korter en efficiënter zijn. Vrijwel iedereen wil de wedstrijden van Oranje zien en dat is bij GroenLinks geen uitzondering.

„Of we niet eerder konden beginnen”, probeerden enkele fractiegenoten. Maar ik ben Gekke Henkie niet. Wie snel thuis wil zijn moet korter praten, niet eerder beginnen. Het leek me wel een aardig experiment.

Dus toen iedereen ruim voor het begin van de tweede helft - toen de vergadering al twee maal ruw was onderbroken door het gejuich vanaf de Grote Markt - onderweg naar huis, vrienden of kroeg was, deed ik op mijn gemak de afwas en liep ik naar de Boulevard. Ik ging ervan uit dat dit alternatieve café wel gevrijwaard zou zijn van voetbal.

Helaas bleek ook hier de helft van de aanwezigen uitgedost in veel te grote oranje broeken en pluchen hoeden met belletjes. Ik blijf me erover verbazen over de infantiliserende werking die voetbal op mensen kan hebben.

Er zat niets anders op dan me er bij neer te leggen en ‘oeh’ en ‘aah’ te roepen bij elk moment waarop de bal ook maar in de buurt van het Nederlandse doel kwam.

Hup Holland Hup.

Het was rustig in Café de Beyerd. Sterker nog, op het personeel en een tweetal gasten na was het uitgestorven.

„hè hè, eindelijk rust” zei ik bij binnenkomst.

„Nee hoor”, riep Marius van achter de bar. „De rust is net afgelopen.”

Ik moest er nog even aan wennen dat het EK al weer begonnen was.

Als je creatieve vrienden hebt, betekent dat dat je af en toe je agenda moet omgooien. Jaap had een uitvoering met dansgezelschap Dattah.

Dattah is een amateurgezelschap dat voornamelijk bestaat uit studenten. Hun voorstelingen, of beter, hun choreografiën, hebben een hoog associatief gehalte. Tijdens de repetitie wordt een thema uitgewerkt in beweging en beleving. Anderen associëren weer verder en vanuit het samenspel tussen dansers, choreograaf en art-director ontstaat uiteindelijk een voorstelling. Die voor de toeschouwer niet altijd even makkelijk is terug te herleiden tot het oorspronkelijke thema. Maar dat is bij moderne dans ook helemaal niet zo erg.

Dans blijft een aparte vorm in de podiumkunst en dat komt vanwege het lijfelijke aspect. Toneel en muziek zijn genres met een duidelijk verhaal. Bij dans is het lijft zelf het communicatiemiddel. En dat heeft twee uitwerkingen.

Allereerst de danser zelf, die met zijn lijf bezig is. De beweging, de fysieke inspanning, de danser geeft zijn lijf bloot. Het publiek is vervolgens ook met dat lijf bezig, observeert het en ervaart de schoonheid van dat lijf en de bewegingen. Ik kan me geen ander genre bedenken waarbij de performer zijn lijf zo ongegeneerd aan de buitenwereld toont en het publiek dat vervolgens zo ongegeneerd bekijkt. En dat maakt dans in zekere zin behoorlijk intiem.

Ja, goed, in letterlijke zin zou een erotische bar op dat punt nog hoger scoren. Maar naakt is toch iets anders dan bloot.

Het zou voorlopig de laatste keer zijn dat het organisatiepanel van het toekomstproject van GroenLinks bij elkaar kwam. Op tafel lag een concept van het visiestuk dat als basis gaat dienen voor het congres in November.

Openheid, dat was eigenlijk wel een beetje de kern van het concept. GroenLinks moet zich zo organiseren dat het behalve kiezersvereniging ook een open vereniging is voor debat en meningsvorming, met de blik meer naar buiten gericht. GroenLinks als netwerkpartij, die gebruik weet te maken van de expertise van leden, met een actief scoutingsbeleid en moderne, veelzijdige communicatiemogelijkheden. Een geheel aparte passage was gewijd aan de partijcultuur, die enerzijds uitgaat van vertrouwen in de veelzijdige samenleving en ruimte geeft aan diversiteit. Anderzijds wordt in die paragraaf vastgesteld dat een aantal gremia binnen de partij elkaar te veel in een houtgreep houdt: teveel checks, te weinig balances.

Toch knaagde het. Want hoewel het stuk uitging van de positie van leden en bondgenoten binnen de partij, werd nergens ingegaan op de functie en inrichting van interne besluitvormingsprocedures. Tijd om mijn basisdemocratische overtuiging nog eens uit de kast te halen.

Nu is ledendemocratie zo ingericht dat de invloed van de leden aan het einde van het proces zit. Er ligt dan een kant en klaar voorstel, en het enige dat er nog rest is het voorstel aan te nemen of af te wijzen. Ja of nee, meer smaken zijn er niet. In het beste geval kan er met een amendementje nog een tekstwijziging doorheen gejast worden, maar het blijft gerommel in de marge: weinig verheffend.

Democratie moet inhouden dat de spelers in een veel eerder stadium in het proces betrokken worden, namelijk in het stadium van meningsvorming en discussie. De uitkomst van dat proces is een stuk dat daadwerkelijk onder invloed van leden tot stand is gekomen en in essentie dus democratischer. Het stemmen over de uitkomst is slechts het sluitstuk van de ledendemocratie, niet het begin.

En zo zal het in het visiestuk ook ongeveer terechtkomen.