DWARS

Jaap van der Heijden en Layla de Jong, beide bestuurslid bij DWARS, waren eind december en begin januari in Syrie en Lebanon op reis. Onderstaand een van de blogs. Voor meer blogs ga naar http://layladejong.wordpress.com/

----

Hezbollah. Nu zie je vast meteen allemaal militia mannentjes met lange baarden en raketten op hun schouders voor je he? En als je dat niet ziet dan in elk geval een stel oude heren met tulband en vrouwen volledig bedekt op de achtergrond?

Afgelopen donderdag avond gingen jaap en ik uiteten met David, een independent filmmaker uit Ierland. Hij was in Beirut terecht gekomen nadat hij met een karavaan vanuit londen naar gaza was afgereisd. Samen met nog een paar mensen uit een konvooi van 500 mensen die met hulpgoederen de boot van Syrie naar Gaza namen kwam hij er niet in. Ze hadden in Syrie zijn exit stempel niet goed geplaatst in zijn paspoort. Na 22u terug op de boot naar Syrie besloot hij dan door naar Lebanon te reizen. In 2006, vlak na de oorlog was hij ook in Beirut en had daar foto’s en opnames gemaakt van de puinhopen in een Hezbollah wijk. De film waar hij nu aan werkt gaat over wat de mogelijkheid tot wederopbouw kan betekenen. In gaza is het niet toegestaan, en dus blijft het een puinhoop. Nu, terug in zuiderlijk Beirut, herrezen de appartementen complexen.

Hij nodigde ons uit de volgende dag naar de wijk Haaret Hreik (hezbollah gecontroleerd gebied) , waar hij eerder was, te gaan om de verschillen te zien. Hij vertelde dat hij eerder toestemming had gekregen om te filmen maar nu niet omdat hij de contactgegevens kwijt was. Ergens ging hij er van uit als hij ging filmen dat ze vanzelf wel naar hem toe kwamen. In de minibus naar Haaret Hreik viel het snel al op dat dit gedeelte van Beirut helemaal niet lijkt op de achterlijke hippe Beirut 20 minuten verderop. Geen 3 jaguars en 4 porches per halve kilometer. Geen valet parking en luxe restaurants. Eerder een arabische wijk zoals ik die in Akko (Israel) of buiten Damascus had gezien. We ontmoette een lebanese rapper in het minibusje die vertelde dat er weer veel was opgebouwd. Dat hij een vriend had verloren in de oorlog, en dat zijn huis was verdwenen, maar dat hij nu weer een huis had.

Aangekomen in de wijk werden we door veel mensen vriendelijk onthaald. Ze poseerde graag voor een foto en keken ons soms verbaasd aan, er komen maar weinig toeristen in dit deel. Volgens mij staat het bij BuZa ook te boek als “zeer gevaarlijk” ofzo. Na ongeveer 20 minuten rondlopen hadden we de nieuwbouw die David zocht gevonden. Herrezen uit het as van de Israelische bombardementen midden in een woonwijk stonden nu nieuwe gebouwen. Toen we daar foto’s en opnames van begonnen te maken kwam er al snel een man in een leger-achtig uniform naar ons toe. David voerde het woord en vroeg of hij de mensen kon spreken om toestemming te krijgen voor het filmen. We werden geacht te wachten en hij ging met walkie talkie zijn collega’s oproepen. Enkele minuten later verscheen een man in een soort van regenpak. Onduidelijk was zijn rol in het geheel. Nog wat minuten later kwam er een grote zwarte jeep aan rijden met mannen die er behoorlijk bodyguard-achtig uitzagen. Ook zij verdwenen na enkele minuten weer. Uiteindelijk, totaal onverwachts.. kwamen er twee jongens op scooter aanrijden. Naar wat ik later uitvond heette een van hen Sajed. Hij voerde het woord vooral. De eerste meneer had goed in de gaten gehouden dat niemand van ons was vertrokken. (We waren dus een soort van aangehouden?) Sajed wou weten of we nog andere camera’s hadden dan die van David. Ik had die van mij al in een eerder stadium snel in mijn tas teruggestopt. Tot mijn eigen verbazing hield ik vol van niet. Ik wou de foto’s niet kwijtraken, en al helemaal mijn camera niet. We hadden nog geen idee hoe ze zouden reageren. David had zijn bandje verwisseld met een lege, en het volle bandje aan mij gegeven, welke ik weer in jaap zijn jaszak had gepropt. Na deze controle en wat woorden tussen Sajed en David werden we “uitgenodigd” naar het media-relations kantoor van Hezbollah. Sajed, in een spijkerbroek en strakke sweater wees ons de weg. Vrolijk pratend met ons over wat voor studie we deden.

Aangekomen in het statige hezbollah kantoor, met fluwelen banken en de hezbollah vlag naast ons mochten we plaats nemen. Sajed plaagde David af en toe met een “i kill you” gebaar of grapjes over “you are going to jail!” – lachend en enigszins charmant. Bij een begroeting met mij en een ander meisje dat er bij was gaf hij geen hand maar legde zijn hand op zijn hart als gebaar. De jongens gaf hij veel schouwderklopjes of greep hij vriendelijk vast. Al met al een best aardige kerel. Totaal niet wat ik verwachtte bij het woord hezbollah. Na een tijdje kwam er een andere mevrouw Souad genaamd. Deze koele dame imponeerde mij toch wel enigzins. Ze liet David wat gegevens invullen voor zijn media-aanvraag en de rest moest aan de heren hun paspoort en andere info overhandigen. Na registratie en wat vragen mochten we weer gaan. Enigszins beduusd verlieten we langzaam aan de wijk, waar we niet nog langer geacht werden te blijven tot er media-toestemming was. Welke pas na 3×24 u zou komen, en omdat het weekend er tussen zat dus minimaal op dinsdag zou zijn.

In de taxi terug raakte we aan de praat met de taxi chauffeur. Een oudere vriendelijke man. Die vertelde over de situatie in het zuiden, over de broer die hij was kwijt geraakt en over zijn visie op het conflict. Een interessante die ik nog niet eerder zo had gehoord. In een lang van iets meer dan 4 miljoen mensen zijn ongeveer 700 000 palestijnse vluchtelingen. Een land dat tot enkele jaren terug nog verscheurd werd door ongeregeldheden tussen christenen en moslims. Nu was er een mooie balans bewerkstelligd die voor een soort van stabiliteit zorgde. Nog meer palestijnen zou die balans kunnen verstoren.

Zoals meestal op mijn reis, neem ik alles wat ik zie en hoor met me mee, en hoop uiteindelijk een mening gefundeerd op een wijdde blik op te wereld tentoon te kunnen spreiden. Na mijn bezoek aan Israel, Egypte, Syrie en Lebanon, allen landen die op verschillende manieren betrokken zijn bij het conflict, kom ik steeds meer tot de conclusie dat denken een goed gefundeerde mening over het conflict te kunnen hebben een illusie is. Je hebt enkel gevoelens in deze discussie. De waarheid is al lang niet meer te vinden.