DWARS

Terwijl de ogen van de media en de publieke opinie voor even weer gericht zijn op de inval in Irak, is er ook een ander belangrijk besluit wat genomen gaat worden op het gebied van defensie. Voor maart moet het kabinet namelijk beslissen: blijven of weggaan uit de Afghaanse provincie Uruzgan?
Ondanks dat al in 2007 besloten is dat de Nederlandse NAVO troepen medio 2010 terug keren naar huis, zorgt dit besluit al sinds uitlatingen van minister Verhagen vorig jaar, tot beroering bij zowel de regerings- als oppositiepartijen. Het CDA (algauw gesteund door de ChristenUnie) is toch van mening dat de missie alsnog verlengd moeten worden. Verassend genoeg houd de PvdA op dit standpunt voet bij stuk, de Sociaal democraten zijn juist voor het terugtrekken van de troepen op de afgesproken datum.
GroenLinks houd zich nog steeds scherp vast aan de door hen verzonnen “alternatieve strategie voor Afghanistan”. In deze strategie wordt bepleit dat Nederland vooral moet inzetten op wederopbouw en ontwikkeling in plaats van vooral op militaire hulp. Daarnaast is ook praten met de (gematigde) Taliban een belangrijke doelstelling voor verlening van de missie.
Voor DWARS is er reden genoeg om het standpunt omtrent de missie in Uruzgan nog eens onder de loep te nemen. Zo moet er allereerst gekeken worden, is er sinds 2007 aantoonbaar en structureel iets veranderd aan de situatie van de inwoners van de beruchte provincie. Op deze vraag blijkt moeilijk antwoord te geven. De vele feiten en rapporten spreken elkaar erg tegen. Defensie zoomt (uiteraard) vooral in op de dingen die goed gaan. De wederopbouw gaat voorspoedig en de Taliban is teruggedrongen. Daarnaast blijft defensie maar volhouden dat het hier niet gaat om een vechtmissie maar om een structurele opbouw missie.
Daartegen over staan de iets minder positieve belichting van de feiten door verschillende NGO’s en journalisten. Deze berichtgeving is zelfs vaak wat cynisch. Zo wordt er gezegd dat de soldaten nauwelijks buiten camp Holland komen, dat de weinige wederopbouw die verricht wordt ook snel weer te niet wordt gedaan en dat de Taliban op een soort guerrilla-achtige wijze weer terrein aan het terug winnen zijn op de westerse troepen.
Hoewel de inval in Afghanistan niet gerechtvaardigd was, is het naar mijn mening niet meer zo vanzelf sprekend om dogmatisch tegen de missie in Uruzgan te zijn. De Nederlandse troepen doen ook goed werk aldaar, en de Nederlandse aanpak wordt alom geprezen door velen. Maar anderzijds, gaan er ook stemmen op dat de soldaten onder de bevolking helemaal niet zo geliefd zijn en dat er sinds de komst van de westerse troepen nog niks veranderd is in het gebied.
Toch zou ik ervoor willen pleiten om de missie in Uruzgan te verlengen. Naast ontwikkelingshulp van NGO en het opleiden van Afghanen tot politie of soldaat, kan zo de veiligheid gehandhaafd blijven.
Daarnaast moet er ook gepraat worden met de (al dan niet gematigde)Taliban en hun aanhangers, zodat er misschien gekeken kan worden of er samen met gematigde stromingen binnen deze organisatie misschien compromissen te bereiken zijn.

Waarom juist de Nederlandse troepen moeten blijven in Uruzgan, lijkt mij vrij logisch. Zij hebben de knowhow, de ervaring en de juiste mankrachten voor dit gebied. Daarnaast is het niet logisch om onze troepen naar een ander deel van Afghanistan te verplaatsten. We moeten dit werk afmaken, anders zijn alle slachtoffers in de afgelopen jaren voor niks gevallen.