DWARS

European Green Summer University

Links activisme ligt plots onder vuur in Nederland. Een heel stel vrolijke, linkse (en uiteraard geweldloze) activisten was afgelopen weekend te vinden op het DWARS-kamp. Ikzelf was daar niet bij. Het klinkt stom, maar ik had ‘belangrijker zaken te doen.’ In Frankfurt am Oder, op de Pools-Duitse grens werd van 28 tot 31 augustus de eerste European Green Summer University gehouden.

Vier dagen lang over groene (en dus linkse – GroenRechts is onmogelijk) politiek praten tijdens workshops, plenaire sessies en excursies. Misschien dat het aan mijn niveau van Engels en Duits lag, misschien dat het aan de gematigdheid van het publiek de sprekers lag – een discussie over de rol van de NAVO en de EU in conflicten verzandde in een gesprek over Georgië, terwijl niemand vraagtekens plaatste bij het bestaansrecht van de NAVO; een andere spreker in een andere workshop die stelde dat Keulen er geen grote moskee bij moest krijgen omdar er waren er al zoveel waren, kreeg alleen weerwoord van good old Niels van den Berge – de workshops en plenaire sessies vielen me eerlijk gezegd een klein beetje tegen.

Naast de gezelligheid, het afsluitende feest, het lekkere weer en de goedkope FYEG-bus waren er drie punten die ervoor zorgen dat ik toch met een uiterst tevreden gevoel terugkijk op de afgelopen vier dagen.

Ten eerste het verhaal dat Rogier Elshout (voormalig Europees jongerenvertegenwoordiger en door-de-wol-geverfde DWARSer) als lid van het European Green Future Team hield bij de plenaire opening: Wij Groenen zijn de beste in het schrijven van saaie policy-papers, zei hij zo ongeveer, maar verlaat die stoffige kantoren en technische details nu een keer en kom met een bevlogen verhaal dat mensen inspireert eb beweegt. Creëer een vibe en overtuig mensen dat het anders kan.
Er was meteen één spreker die zich dit niet twee keer liet zeggen en tussen discussies over verkorting van de werkuren en de rol van vakbonden op europees niveau ons economische systeem ter discussie stelde: een irrationeel systeem dat er voor zorgt dat mensen als Bil Gates enorm veel geld accumuleren terwijl miljoenen mensen letterlijk moeten vechten om te overleven. Maar goed, dit was dan ook een spreker van buiten de Europese Groene Partij. Uit Sri Lanka wel te verstaan.

Het tweede punt dat ik als positief heb ervaren is dat ik een politicologisch fenomeen voor mijn ogen zag plaatsvinden: party-building. Ik was nooit eerder ij een bijeenkomst van de Europese Groene Partij geweest, maar naarmate het weekend vorderde kreeg ik steeds meer het idee dat ik niet alleen van GroenLinks gekozen heb, maar gelijktijdig ook voor een Europese groene beweging. Je zag in het weekend dat verschillen tussen landen werden overbrugt (‘bridge the gaps’) en iedereen, over het algemeen, voor dezelfde idealen strijd. Vanuit de top van de EGP en de Groene fractie werd ook geprobeerd het beeld uit te stralen dat we allemaal lid zijn van dezelfde groene familie. De EGP loopt hierin duidelijk vooruit op vele van de andere samenwerkingsverbanden in het Europees Parlement.

En het laatste punt was de sfeer. Er waren overwegend jonge mensen, en jonge groenen zijn gewoon leuke mensen, dat heb ik al bij DWARS gemerkt. Oude groenen zijn trouwens ook leuk hoor. Samenzijn met zulke mensen uit allerlei landen is inspirerend. Ik zag dit vooral aan de Turkse Groenen. DWARS heeft een partnership met de Turkse jonge Groenen, en zodoende hebben Rick, ik en ook de andere DWARSers veel gepraat met onze Turkse collega’s. De Turkse Groenen bestaan pas een paar maanden officieel, nog geen hond kent ze in Turkije, ze zijn met slechts enkele tientallen vrijwilligers, maar het enthousiasme spat ervan af.

Combineren we die drie punten: bevlogenheid, eenheid en een positieve sfeer, dan moet het helemaal goed gaan komen straks bij de Europese verkiezingen in juni. Ik heb er alvast zin an.