DWARS

Vandaag kreeg ik een uitnodiging voor het jaarlijks diner en de conferentie van “Women in politics”, een landelijk platform voor vrouwen in de politiek. Onder het genot van een (ongetwijfeld) heerlijk diner en de nodige rosétjes zal er door “de vrouwen in de Nederlandse politiek” hun positie worden besproken. Vragen als: "Hoe kunnen we vrouwen meer aanmoedigen om meer zitting te nemen in de Nederlandse politiek?", "is de emancipatie van vrouwen binnen de Nederlandse politiek al voltooid?” en last but not least "hoe halen we de doelstelling van 50% vrouwen in de Nederlandse politiek?"

Ik ben vooral heel benieuwd naar het karakter dat de conferentie zal hebben en naar het signaal dat “Women in politics” gaat uitdragen. Wordt er een constructieve basis neergelegd voor een dialoog met “de andere partij”, namelijk “de man”. Of wordt het neergezet als een club “angry women/ powerfeminsten” die geen tijd hebben voor een constructieve dialoog omdat ze continu bezig zijn om de ongelijkheid tussen man en vrouw te bevechten?

De eerste vraag die ik mij stelde toen ik de uitnodiging binnenkreeg was: waar zijn de mannen? Is het niet zo dat we het samen moeten doen? Dat we samen de politiek toegankelijker moeten maken voor minderheidsgroeperingen, de moeilijker bereikbare en ongeorganiseerde burger (waar ik de vrouw voor het gemak ook maar onder schaar)? Het is prima dat vrouwen in de politiek de koppen bij elkaar steken en bij elkaar komen om de positie die zij (als groep) innemen te bekijken en de mogelijkheden te bespreken om hun positie te versterken. Maar of dit moet door een eilandje te vormen met intern overleg en diners is mij de vraag.

Eerder heb ik mij in de OverDWARS al uitgelaten over het fenomeen powerfeminisme, in het artikel “Powerfeminist vs. Burgertrut (zie bijlage)”. Daar stipte ik al aan dat mijn grootste bezwaar met powerfeminisme is dat het in mijn optiek een emancipatievorm is waarin de vrouw meegaat in de machocultuur die het vrouwen belemmerd om vrij “vrouw” te zijn en mannen opjaagt in een macho, gejaagd, carrièrejagend levenspatroon. Kijk naar hoe er binnen het powerfeminisme wordt gepraat over bijvoorbeeld een kinderwens. Als “sterke vrouwen” zijn ze als de dood voor een kinderwens die hun carrière belemmert. Als je als vrouw aan je kinderwens toegeeft ben je slachtoffer geworden van “het” systeem dat wordt gedomineerd door machomannen en waar wij als sterke vrouwen een tegenwicht aan moeten bieden. In hetzelfde artikel heb ik ook al bekend dat ik alles behalve uit kan sluiten dat ik kinderen (en inderdaad, als het aan mij ligt minimaal twee!) krijg en dat ik mij daarmee al zou hebben gedegradeerd tot burgertrutje. Onzin natuurlijk.

Wat mij stoort binnen het powerfeminisme in het algemeen is dat zij het goed bedoelen, maar in mijn optiek de plank compleet misslaan. Het gaat namelijk om echte werkelijke vrije keuze en om een algehele “overview”van het probleem. Het besef dat niet alleen de vrouw, maar ook de man onderdeel is van de oorzaak, het gevolg en de oplossing van het probleem.
Ik ben dan ook benieuwd in hoeverre “Women in Politics” de werkelijke vrije keuze voor vrouwen om wel of niet in de politiek te gaan garandeert en mannen in de politiek bij de emancipatie van vrouwen betrekt (en dan bedoel ik meer dan de stellingname dat de man zich meer moet aanpassen aan de vrouw). In ieder geval op de eerste en ben benieuwd naar de discussies.

PS: Ik heb begrepen dat de DWARSe mannen een tegenoffensief beginnen voor mannen in de politiek (en de naam hou ik nog eventjes geheim…). Mocht het oestrogeen-gehalte mij te hoog worden (sorry, maar soms is het gewoon fijn om als jezelf te reflecteren via een brok testosteron), trek ik mijn (tuin)broek aan en ruil ik mij rosétje in voor een biertje ;-)!