DWARS

Afgelopen week bezocht ik namens het bestuur een bijéénkomst van Een Ander Joods Geluid - http://www.eajg.nl – in Amsterdam. Een joodse organisatie die zegt nuance aan te willen brengen in het Israël – Palestinadebat door ook de negatieve kant van de joodse zaak in het heilige land te belichten, en het taboe dat hierop rust te doorbreken.

Dat er sprekers kwamen uit zowel Israël als de Palestijnse gebieden deed dan misschien vermoeden dat het om een tweezijdige benadering van het conflict zou gaan, maar niets was minder waar. De twee belangrijkste sprekers, een voormalige officier uit het Israëlisch leger en een vermeende terrorist die jaren vast zat in wat gerust een concentratiekamp genoemd mag worden, vertelden hetzelfde verhaal. Zij het van beide kanten van de streep.

Als iemand die op mij over komt alsof hij nooit een vlieg neer zou meppen vertelt dat hij jaren lang de meest vreselijke dingen heeft moeten doorstaan, omdat hij als potentiële terrorist werd beschouwd, valt het niet mee om objectief kritisch te blijven. Zeker omdat Israël eigenlijk mijn sympathie al nooit heeft gehad. Dat neemt echter niet weg dat we ook de andere kant van het verhaal – in mijn geval de Palestijnse – kritisch moeten benaderen. Dus deed ik mijn best (ook) kritische vragen te stellen.

DWARS was overigens niet de enige PJO die uitgenodigd was. Er was ook één bestuurslid van de Jonge Democraten aanwezig en vooral onze christenvrienden waren met twee leden van de SGPJ, twee leden van het CDJA en een bestuurslid van PerspectieF goed vertegenwoordigd. Als we het dan toch over taboes hebben: vooral binnen de christelijke partijen wordt de Israëlische strijd nog altijd als heilig beschouwd. In de bijbel staat immers dat de Christelijke God het land Israël aan de joden beloofd heeft.

Nu wil ik ook dit geluid even nuanceren. Want toen hij dat beloofde was hij nog de joodse God, dus ik heb het gevoel dat ook hij niet helemaal belangeloos handelde toentertijd. Maar goed, dat te zeggen is ook als vloeken in de kerk, dus probeerde ik, om me in de discussie met al deze religieus overtuigden staande te houden, enigszins aansluiting te vinden bij mijn concullega van de JD.

Die deed onze positie in het debat dan ook geen goed door eens rustig te benadrukken wat volgens hem de verschillen zijn tussen D’66 en GroenLinks, toen één van onze gastheren opmerkte dat beide partijen dicht tegen elkaar aanliggen. ‘Verschillen vallen inderdaad wel mee’, had ik graag mee willen geven. Je moet weten wanneer je je afzonderlijk moet profileren, maar ook wanneer je elkaar nodig hebt, is mijn mening. Dat had hij duidelijk niet door, getuige het feit dat hij D’66 bestempelde als ‘veel liberaler en vrijzinniger’. In de discussie die volgde kwamen wij er dan nog amper aan te pas. Mede doordat ik, zoals vaker, het gevoel had dat de christenen een patent op de waarheid claimden, maar dit terzijde.

Ook onze gastheren waren kritisch, en wel op ons als politieke afgevaardigden. Waarom er zo weinig aandacht is voor de misdaden die Israël in naam van de veiligheid pleegt? En waarom er nog altijd een taboe rust op het leveren van kritiek op Israël? Toen bleek het met die vrijzinnigheid en dat liberalisme binnen D’66 ineens reuze mee te vallen. Want volgens mijn democratische vriend is het ook daar nog altijd ‘not done’ Israël aan te vallen.

In gedachte trok ik een lange neus. Zelden voelde ik me zo trots een DWARSer en GroenLinkser te zijn als op dat moment. Nuance is goed. En ook voor misstanden van de kant van de Palestijnen moeten we de ogen niet sluiten. Maar bij ons kan je tenminste gewoon zeggen dat waar Israël mee bezig is, van geen kant deugt.

Toch?

http://Vankeeren.web-log.nl