DWARS

‘Die pasteitjes zijn lekker, hè?’ Zegt één van mijn tafelheren.
‘Ze zijn heerlijk’, zeg ik. Ik kijk verlekkerd naar mijn bord.

Tbs-sers laten ons vandaag hun wereld zien. Een wereld waarin patiënten niet van hun genezers te onderscheiden zijn. Een gemeenschap op zichzelf. Nergens lopen cipiers met grote sleutelbossen. Om het gebouw staan geen hekken met prikkeldraad en 220 Volt.

We mogen alles vragen, maar wat vraag je aan een tbs-ser?

‘Wat mis je het meest?’

Kan je een clichévraag stellen op zo'n moment? Geen idee, ik heb er nog nooit één ontmoet.

‘Vrijheid’.
‘En specifiek?’
‘Mijn familie’.
Een indrukwekkend verhaal over een begrafenis en ziekenhuisbezoeken volgt.

Tegenover me zitten geen mensen met wie op het eerste gezicht iets mis is. En als je wat beter kijkt, eigenlijk nog steeds niet. Jongens waarmee je een praatje kan maken over van alles en nog wat. Die als je niet beter zou weten, je vrienden zouden kunnen zijn.

Maar, mevrouw A heeft misschien haar schoonmoeder vermoord. Meneer B zich vergrepen aan een schone deerne. Niemand zit hier natuurlijk omdat ‘ie last van zweetvoeten heeft.

Zij vertellen over hun bestaan. Hun kijk op het leven binnen vier muren. En hun dromen over een leven daarbuiten: vrij zijn! Een jongen schept een grote lepel gebakken krieltjes op mijn bord.
‘Alsjeblieft’.

Eén keer kan ik het niet laten:
‘Waar zit je eigenlijk voor?’
‘Wil je dat echt weten?’ Hij verwacht de vraag en toch wordt hij er door overvallen.
‘Ja, als jij het wil vertellen natuurlijk’.

Stilte.

‘Ik zit hier voor zeden…
Verder wil ik er eigenlijk niet zo veel over kwijt’.

Hij vindt zichzelf een klojo, zegt ‘ie.
Ik knik.

Ik krijg medelijden. Misschien mag dat ook wel. Maar ik kan het tegelijk niet laten aan haar te denken. Hoe zou ze eruit zien?
Lang bruin haar? Blond haar? Krullen?
Blauwe ogen, of bruin. Ze lacht lief, de wereld lag voor haar open. Hij zegt dat het nog maar een jaartje terug is.

Misschien vindt zij hem ook wel een klojo. Waarschijnlijk erger. Getekend voor het leven. Ik durf er niet naar te vragen. Wij eten rustig verder, alsof het een gesprek van alledag betreft.

www.frankfabianvankeeren.nl