DWARS

Clichés leiden vaak een hardnekkig bestaan. Toen mijn studiegenoot en goede vriend Jos Olsthoorn me een jaartje geleden vroeg ook lid te worden van DWARS, omdat hij dacht dat het zeker iets voor mij zou zijn, stond ik niet te springen. Naïeve wereldverbeteraars, geitenwollen sokken, zelfgebreide truien en het stormfront. Ik zag ze allemaal voor me. Ik zal dan ook niet ontkennen dat ik de eerste keer vooral meekwam om hem te plezieren.

Onterecht, zo merkte ik al snel. Ik vond het leuk, kon er mijn ei kwijt en mijn ideeën profileren. Deze ideeën leverden mij tijdens de reis naar Straatsburg, kort daarna, toen ik kennis maakte met een grote groep DWARSers, al snel de bijnaam 'nieuwe rechtsbuiten van DWARS' op.

Dat behoeft misschien een verklaring. Ik denk dat het altijd goed is een tegengeluid te laten horen. Een oplossing, een idee of een standpunt moet, zeker bij ons, altijd genuanceerd zijn. In het midden liggen. Daarom moet je een onderwerp altijd van twee kanten benaderen. Bovendien vind ik dat des te leuker. Een discussie aangaan met mensen die het met je eens zijn is niet half zo leuk als jezelf lijnrecht tegenover iemand plaatsen.

Rechtsbuiten. Het was een naam die ik, geheel in de trant van DWARS, daarom liefdevol omarmde. Daar komt nog bij dat, toen ik een klein Frankje was, Gaston Taument mijn grote idool was. De toenmalige rechtsbuiten van Feyenoord. Goed, we hebben allemaal onze jeugdhelden gehad. En wat betreft Feyenoord: laat ik het erop houden dat iedere gek zijn gebrek heeft. Maar zodoende logde ik op de, voor mij nieuwe DWARSsite in met 'Frank op Rechts'.

Nu zijn we ruim een jaar verder, en ik ben helemaal in de organisatie opgegaan. Op het vorige congres ben ik zelfs gekozen tot bestuurslid. Toen ik daarom eerder deze week voor het eerst als bestuurslid een blogje plaatste op de site, vroeg ik mezelf af, of de inlognaam 'Frank op Rechts' nog wel kan.

Ik vind van wel. Het is ludiek, en ik hoop dat het zo ook over komt. Ik kan me echter ook voorstellen dat dat niet in alle gevallen zo is. Daarom aan mezelf de vraag:
'Zou ik het veranderen omdat anderen het willen'?
Dat kan een argument zijn. Soms moet je iets doen voor anderen, en niet voor jezelf. Deze vraag werd nog concreter toen ik van kameraad Jesse hoorde dat sommige leden zich eraan storen.

Wikken en wegen. Het lijkt misschien een non-issue. Maar als anderen het belangrijk vinden, wie ben ik dan om dat niet te mogen? Ik ben bij DWARS gekomen als wie ik ben. Ik ben als bestuurslid per meerderheid van stemmen gekozen als wie ik ben. Met een inlognaam die toen al bestond. Ik zou daarom het veranderen van die inlognaam omdat anderen zich eraan storen, beschouwen als een verloochening van mezelf. Hoe overdreven dat ook mag klinken.

Clichés leiden een hardnekkig bestaan. Daarom wil ik ter verduidelijking van dit idee er wel aan toevoegen dat ik níet rechts ben. Ik sympathiseer níet met Geert Wilders, en Rita Verdonk zal mijn stem ook nooit krijgen. Ik ben GroenLinkslid. Ik sta achter de idealen die GroenLinks voorstaat. En boven alles voel ik mezelf liberaal. Ik voel me ook zeer verantwoordelijk als nieuw bestuurslid, en ik heb het gevoel dat ik een belangrijke bijdrage kan leveren. Sterker nog: als ik niet het gevoel had dat mijn aanwezigheid in het bestuur ook maar de minste meerwaarde had, zou ik er vandaag nog uitstappen.

Maar de inlognaam blijft. Heel principieel. Lekker dwars.