DWARS

Het was ongeveer een half jaar geleden, vermoed ik, dat ik onder het ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieu door liep in de richting van het Haagsche gemeentehuis. Het was ‘s morgens, er liepen veel ambtenaren die op weg waren naar hun werk, althans zo’n idee kreeg ik van al die keurig geklede mensen die daar liepen. Opeens liep de minister voor (en niet van, zoals vele media berichtten: een minister zonder eigen ministerie heet minister voor) Wonen, Wijken en Integratie, Ella Vogelaar, voor mij.

Een redelijk grote vrouw op hoge hakken. Ze liep redelijk snel, vermoedelijk was ze aan de late kant voor een afspraak in het gebouw van de Tweede Kamer. Ik liep ongeveer 50 meter achter haar, gek genoeg begon ook ik harder te lopen; dat zal wel te maken hebben met het feit dat ik in mijn vrije tijd wel eens aan hardlopen doe en dan volg je ook wel eens het tempo van de persoon voor je.

Toen we vlakbij het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties liepen wilde de minister de trambaan oversteken. Vlak voor de trambaan zit daar een soort rooster in de weg. Kennelijk had Ella Vogelaar zulke haast dat ze zich geen moment bedacht en met een soort aanloopje in een keer over het rooster wilde stappen….. Dat ging echter niet zoals ze waarschijnlijk gehoopt had: haar hak bleef haken in het rooster: ze maakte een vallende beweging, door een gelukkige manoeuvre kon ze echter ter nauwer nood voorkomen dat ze hard onderuit ging. Ella Vogelaar was bijna gevallen.

Nu zo’n half jaar later is ze echt gevallen, ditmaal niet letterlijk, maar wel helemaal. Nadat de PvdA partijtop donderdagavond het vertrouwen in haar had opgezegd was er geen ontkomen meer aan. Sneu vind ik het wel moet ik eerlijk zeggen. Dat ze geen bijzonder daadkrachtig minister was moge duidelijk zijn. De wijkenaanpak kwam niet echt van de grond, het integratievraagstuk is grotendeels blijven liggen. Ook de communicatie met de Tweede Kamer en met de media had veel beter gekund. De ontevredenheid over haar functioneren is begrijpelijk. Maar de manier waarop Wouter Bos en de zijne haar gedumpt hebben is verwerpelijk. Wouter Bos wilde al langer van Ella Vogelaar af en was al tijden bezig met haar opvolger. Dat blijkt ook wel uit het feit dat de opvolger van Ella Vogelaar, de Amsterdamse advocaat en oud-fractievoorzitter van de PvdA in de gemeenteraad Eberhard van der Laan, de volgende morgen om 10 uur direct akte de presents gaf op Huis ten Bosch, alwaar hij door koningin Beatrix benoemd en beëdigd werd. Deze snelle opvolging doet vermoeden dat de partner van een bijna 100 advocaten tellend kantoor al eerder benaderd was, terwijl Ella Vogelaar nog gewoon aan het werk was. Zo gaat het nu eenmaal in de politiek, hoor je dan mensen zeggen. Ja dat klopt, zo gaat het nu eenmaal in de politiek, maar een fatsoenlijke handelswijze is het niet. Wat mij nog het meest stoorde was de bijna triomfantelijke lach van Wouter Bos bij de persverklaring na het aantreden van de nieuwe minister. Waar Balkenende tenminste het woord Vogelaar nog noemde, was Bos zichtbaar blij dat hij van Ella Vogelaar af was.