DWARS

16 juni 2008 is de commissie Bakker gekomen met haar advies “naar een toekomst die werkt” waarin iedere Nederlander wordt neergezet als werknemer van de BV Nederland. Het advies van de commissie is drieledig. Het eerste spoor gaat over zo snel mogelijk zo veel mogenlijk mensen aan het werk helpen. Het tweede spoor gaat over het van de WW om Werkzekerheid te kunnen creëren. Het derde spoor gaat over duurzame arbeidsparticipatie en het aanpassen van de WAO en de pensioenen. Rode draad in de drie sporen is het aan het werk krijgen van zoveel mogelijk burgers. De vraag wat dit bijdraagt aan het welzijn van de samenleving blijft echter onbeantwoord.

Het volledige arbeidspotentieel van burgers moet worden benut. Wie niet full time werkt telt niet mee. Sterker nog: wie niet full time werkt is een complete loser en eigenlijk ook asociaal. Deeltijdarbeid is volgens de commissie immers het grootste gevaar van de 21e eeuw. De samenleving kan niet draaiende worden gehouden als te veel mensen proberen om op een relaxte manier te leven. In het kader van “don't ask what your country can do for you, ask what you can do for your country” wordt van iedere burger verwacht zich een burn out te werken.

Het rapport stelt teleur. Er worden geen echte oplossingen in gegeven voor de echte problemen die er spelen op de arbeidsmarkt. Hoe kunnen we zorgen voor een betere genderverhouding? Op welke manier kan de arbeidsmarkt toegankelijker worden gemaakt voor arbeidsgehandicapten? Op welke manier kunnen flexwerkers meer zekerheden worden geboden zodat zij minder hoeven te sappelen voor hun bestaan?

Het adagium van Bakker is leven om te werken i.p.v. werken om te leven. De vraag hoe mensen in staat kunnen worden gesteld hun hart te volgen, ook als het gaat over arbeid, wordt niet gesteld en al helemaal niet beantwoord. Het kan niet lang meer duren of het museumplein zal weer volstromen, net als in 2004. Ditmaal niet om op te komen voor onze ‘verworvenheden’, maar op te pleiten voor duurzame veranderingen in de sociale zekerheid die een rechtvaardige samenleving voor de komende decennia mogelijk maakt.