DWARS

De afgelopen weken zaten weer prettig vol met leuke en noodzakelijke activiteiten. Zo zijn we met een grote groep leden naar de Tweede Kamerfractie geweest, heb ik workshops gegeven aan vluchtelingenjongeren en heb ik overleg gehad met de financiële en ledenadministratie van GroenLinks om de processen te optimaliseren.

Dit afstemmingsoverleg was erg goed. Er was namelijk geconstateerd dat er veel dingen dubbel gebeurden. We hebben gelijk spijkers met koppen geslagen en een aantal overbodige lagen uit het proces gehaald.

Helaas was er ook minder goed nieuws. DWARS heeft te veel niet subsidiabele leden. Hierdoor kan de subsidie in gevaar komen. Voor het einde van het jaar zal de lijst dus moeten worden opgeschoond, met pijn in het hart! Ik kan me maar. Natuurlijk laten wij deze mensen, die zich vaak bijzonder hebben onderscheiden voor DWARS, niet zomaar gaan. Het bestuur zoekt momenteel druk naar mogelijkheden ze toch verbonden te laten blijven. Ik hoop daar volgende keer meer over te kunnen melden.

Een bijzondere gebeurtenis vond ik de ontmoeting met een aantal vluchtelingen- jongeren. Vluchtelingen werk Nederland had een politiek weekend voor deze jongeren georganiseerd. Samen met Doortje, ons kersverse bestuurslid Promotie en Ledenwerving, had ik een presentatie in elkaar gezet. Mij was verteld dat het bijzonder geëngageerde groep betrof die graag in debat wilde.

Hierdoor bijzonder aangesproken besloot ik de DWARS-e “propagandapraat” thuis te laten en te kiezen voor een open debat op basis van de vijf DWARS idealen: duurzaamheid, solidariteit, vrijheid, vrede en democratie.

Er werd hevig gedebatteerd. Vooral de kwesties Irak en Afghanistan hielden de gemoederen bezig. Maar ook het verharde klimaat in Nederland. Er werd veel gesproken over de positie van de allochtoon.

Natuurlijk had ik verwacht dat de thema’s onderdeel zouden uitmaken van de discussie. Het viel me alleen wel een beetje tegen dat het ongeveer het enige was waar men het over had. Het waren allemaal studenten, maar niemand hoorde ik over de plannen van minister Plassterk, over de bouw van vijf kolencentrales, het gebrek aan investeringen in het openbaar vervoer, of over het nieuwe Europese verdrag. Niets van dat al.

Een samenleving creëer je niet door te blijven praten over welke problemen er tussen mensen zijn, door verschillen of overeenkomsten te benadrukken, door over een of meerdere paspoorten te discussiëren of door nog meer zoete koekjes te eten en thee te drinken.

Uiteindelijk gaat het om wat ons verenigd: onze toekomst! Mijn opa leerde mij al op jonge leeftijd dat er maar één ras is, en dat is het menselijk ras. Jongeren uit Koerdistan, Friesland, Iran, Frankrijk. Natuurlijk zijn ze anders. Je ziet direct de fysieke verschillen, maar ook in mentaliteit. En dat is goed. Deze verscheidenheid kan ons ver brengen en we hebben het nodig.

Als er momenteel een ding is dat onze toekomst bedreigd, dan is dat wel de opwarming van de aarde. Laten we ons daarom verenigen om de uitdagingen die dit met zich mee brengt aan te gaan. De jongeren die ik die dag ontmoet heb, kunnen van mij dan ook een uitnodiging verwachten om mee te doen aan de acties tegen de bouw van vijf nieuwe kolencentrales.