DWARS

Leden van DWARS hebben mij regelmatig verzocht te reageren op de scherpe toon van in het multiculturele debat. Vanuit mijn eigen achtergrond heb ik een bijzonder interesse in multiculturele vraagstukken. Evenals deze leden geloof ik dat het huidige debat ons niet veel verder helpt, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik zelf ook niet een pasklaar antwoord heb.

Om een beter begrip te krijgen van wat er speelt en uiting te geven aan de prioriteit die het bestuur heeft gegeven aan het thema wereldburgerschap ga ik de komende tijd op stap. Kijken op plekken waar ik inspiratie op kan doen en bouwstenen kan vinden voor een constructieve bijdrage van DWARS in het multiculturele debat. Niet door te vervallen in louter kritiek op de toon van het debat, want dat is in mijn ogen niet de manier om een wenkend perspectief te bieden.

De eerste aanzet hiertoe heb ik afgelopen woensdag gegeven. Ik was toen te gast in Gouda waar GroenLinks Raadslid en DWARS veteraan Michel Klijmij mij rondleidde door de roemruchte buurt Oosterwei. Later die avond nam ik deel aan een panelgesprek n.a.v. de film de Multi Culti Story in Overvecht.

In Oosterwei vertelde een jongen onlangs te zijn aangehouden toen hij in een BMW van zijn werk reed. Toe hij de agent vroeg waarom hij werd aangehouden, antwoorden de diender “we letten op snelheidsovertreders, mensen die geen gordel dragen en Marokkaanse jongens in dure auto’s”. Gevolg van deze controle was dat deze jongen te laat op zijn werk kwam en zich schaamde om te vertellen waarom hij te laat was.

Tijdens het panelgesprek n.a.v. de film de Multi Culti Story werd ik bijzonder geraakt toen een van de hoofdrolspeelsters uit de film vanuit de zaal het woord nam. Dit meisje met donkere huidskleur vertelde dat ze zich niet altijd Nederlander voelt. Dat ze zich buitengesloten voelt. Vooral omdat ze iedere keer afgewezen wordt voor sollicitatie.

Hoewel twee volstrekt verschillende situaties, de verhalen die ik op beide plaatsen heb gehoord hebben sterke overlap en bieden stof tot nadenken. Beide verhalen gaan over vertrouwen, of het gebrek daaraan. Over mensen die zich niet gewaardeerd voelen als individu, maar veroordeeld als lid van een groep. Het gaat over het vorm willen geven aan je toekomst, over tegenslagen en teleurstelling, over doorzettingsvermogen en identiteit.

Wat ik meeneem van deze dag is dat de discussie over de multiculturele samenleving zelden gaat over de hierboven geschetste problemen en gevoelens. Er wordt voorbij gegaan aan het feit dat iedere groep bestaat uit individuen met specifieke noden en behoeften en vooral vertrouwen in hun talenten en kunnen. De Multi Culti Story continues...