DWARS

Het kon niet anders of dit zou de meest verschrikkelijke Pasen van mijn leven worden. Volgens de voorspellingen kon ik mijn net opgeborgen wollen truien en bijbehorende sokken weer tevoorschijn halen. Voor mij geen warm Paasgevoel, zo dacht ik.

Op Stille Zaterdag was ik bij de demonstratie van Nederland Bekent Kleur op de Dam in Amsterdam. Onze weermannen en vrouwen hadden geen ongelijk gekregen: het was verschrikkelijk koud. De toespraken konden mijn hart ook niet echt verwarmen. Het was veel van hetzelfde: afzetten tegen Geert Wilders, uitroepen dat veel te zoete thee echt wel lekker is, afgeven op politieke partijen die niet waren komen opdagen en politici uitmaken voor lafaards. En dan durft Nederland Bekent Kleur zich een brede beweging te noemen.

Toch was er dit weekend een lichtpuntje dat mij toch nog dat warme Paasgevoel bezorgde. Op de Dam was een groep schoonmakers (werkzaam in de meest diverse bedrijfstak van Nederland) die om de beurt een verklaring voorlazen. In hun verhaal zetten zij zich niet af tegen Geert Wilders en ‘laffe’ politici, en klopten zij zich ook niet op de borst dat zij in alle stilte al jaren aan een multicultureel Nederland werken.

In alle bescheidenheid gaven zij een inkijk in hun weerbarstige wereld van slechte cao’s en ondergewaardeerdheid. De aanwezigheid van deze schoonmakers was veel meer waard dan de aanwezigheid van welke afwezige politicus dan ook. Deze mannen en vrouwen, de ware kosmopolieten van onze samenleving, maken uw en mijn toilet schoon en boenen onze vloeren. Zo met Pasen is dat toch een mooi beeld dat mij doet denken aan het verhaal van het Laatste Avondmaal: Jezus die de voeten van zijn apostelen wast...