DWARS

Enkele weken geleden kreeg ik een uitnodiging van de Israëlische ambassade om eens kennis te komen maken. Dit gesprek had ik afgelopen donderdag in een café/restaurant in Den Haag. Onder genot van een kop koffie heb ik gesproken met dhr. Evens, de plaatsvervangend chef de poste en political counselor van de ambassade. Met dhr. Evens heb ik gesproken over de situatie in het Midden-Oosten en daarbinnen hebben we elkaars beide standpunten besproken. Het was een zeer aangenaam gesprek en een van de dingen die mij opviel aan dhr. Evens was dat hij open stond voor andere geluiden. Iets wat ik niet direct had verwacht, ten onrechte zo bleek.
We hebben langdurig gesproken over de onderhandelingen met en ook over het niet onderhandelen met Hamas. Daarin was mijn standpunt dat ik vond dat Hamas wel een gesprekspartner moet zijn in de onderhandelingen om tot een einde te komen van het huidige conflict in het Midden-Oosten. Hamas is namelijk een van de grootste “spelers” in het huidige conflict en heeft in de verkiezingen in januari 2007 een absolute meerderheid van 76 zetels van de 132 zetels behaald in het Palestijnse parlement. Hiermee vertegenwoordigen ze een groot gedeelte van de bevolking in de Palestijnse Gebieden. Het verweer van dhr. Evens was dat men 355 dagen per jaar een terrorist kon zijn en 1 dag per jaar democratisch; dat men gekozen kan worden in een parlement en vervolgens weer door kan gaan met terroristische acties tegen de Israëlische staat. Is dit dan een democratisch verkozen vertegenwoordiger en zijn ze dan waardige gesprekspartners? Ik gaf als verweer dat uitsluiting van onderhandelingen nooit de oplossing is. Één ding waar we het vervolgens wél over eens waren was het feit dat als organisaties als Hamas serieus willen worden genomen aan de onderhandelingstafel zij zonder meer het geweld moeten afzweren. Dit geldt natuurlijk voor alle partijen aan de onderhandelingstafel, dus ook voor Israël.

Een oplossing van het conflict lijkt voorlopig nog niet in zicht. De frustratie en woede van de Israëliërs als Israëlische burgerdoelen weer eens worden bestookt door raketten van Hamas of andere Palestijnse groeperingen leidt onherroepelijk tot Israëlische represailleacties. Dhr. Evens was dan ook van mening dat de Israëlische regering mag terugslaan met proportioneel geweld. Maar wat is proportioneel geweld als Hamas burgers aanvalt? Een antwoord op een dergelijke vraag is immers moeilijk, want bestaat er überhaupt iets als proportioneel geweld? Dat de Palestijnse bevolking economisch moet worden gesteund en dat er een fatsoenlijke economie, fatsoenlijk onderwijs en een fatsoenlijk gezondheidsstelsel moet komen is duidelijk - iets waar volgend dhr. Evens de Israëlische regering zelf op aandringt bij onder andere de Europese Unie.

Eruit kwamen we niet en onze standpunten verschillen, niet verwonderlijk natuurlijk. Maar door in gesprek te gaan krijg je toch meer zicht op de situatie in het Midden-Oosten. Maar uiteindelijk kreeg ik ook de indruk dat het begrijpen van het conflict in het Midden-Oosten al een academische studie op zich waard is.