DWARS

En zo loopt voor mij mijn bestuursfunctie Promotie & Ledenwerving langzaam af. Met veel plezier heb ik deze post ingevuld afgelopen half jaar, ook al bracht dit soms de nodige frustraties met zich mee. Dan liepen dingen vaak niet zoals je wilde dat zij zouden lopen en was je weer eens pissig. Maar toch heeft dit alles mij geholpen in het afronden van mijn studie. Voor DWARS zal ik hier op 24 oktober nog een lezing over geven, om mijn studie stadsgeografie definitief af te ronden en voor ik vertrek naar Nieuw Zeeland voor vier maanden. Maar afgelopen half jaar heb ik ook dingen meegemaakt die ik mijn leven lang zal herinneren. En dan bedoel ik niet alleen de leuke dingen die DWARS te bieden heeft, maar ook de informatie die je tot je krijgt. Het valt in mijn functie nog wel mee, maar ik kan mij steeds meer voorstellen dat het in sommige werkzaamheden zoals voor Amnesty, Artsen zonder Grenzen en het Rode Kruis nog vele malen erger is.

Waar gaat dit nu om? Vorige week ging ik namens DWARS naar een bijeenkomst van de National Council of Resistance of Iran. Om te laten zien wat voor gruweldaden het Iraanse regime allemaal uitvoert werd een film getoond en dat is iets wat ik niet snel zal vergeten. Ophangingen van mensen, een vrouw die de eerste minuut nog duidelijk leeft nadat het touw wordt gehesen (niks klapluik, maar met een takelwagen werd ze omhoog gehesen). Verhalen over jongeren die op hun 14e tot de dood worden veroordeeld en op de dag van hun 18e verjaardag worden opgehangen.

Maar wat wellicht nog de meeste indruk maakte was het beeld van een jongen. Een jongen ongeveer even oud als ik ben. Hij stond te lachen vlak voordat hij werd opgehangen, omdat hij wist dat hij niks misdaan had. Een jongen die om zijn politieke mening is opgeknoopt. Een mening die niet overeenkwam met het regime. Net als dat onze mening vaak verschilt met dat van de regering. Alleen wij kunnen het maken om die kritiek te uiten, terwijl hij er de strop voor kreeg.

Ook al stop ik nu met het bestuur, ik zal mij nog in willen zetten voor een betere wereld. Dat de jongeren van straks later nog mogen genieten van een mooie schone natuur. Wie weet reikt hun wereld wel nog verder dan de onze momenteel al reikt door het internet en de reismogelijkheden. Wie weet hebben we dan zelfs persoonlijk openbaar vervoer naar de maan. Maar vooral dat er niet weer een jongen van 23 wordt opgehangen om zijn mening.