DWARS

Het landschap van Arizona, Californië en Alaska speelt de eigenlijke hoofdrol in 'Into the wild', de nieuwste film van Sean Penn. Tijdens het kijken moest ik regelmatig denken aan 'Straight story' van David Lynch, ook een kalm verhaal over een man die op reis gaat en daarbij eigenlijk alleen maar aardige mensen tegenkomt.

'Into the wild' vertelt het verhaal van Chris McCandless (een rol van Emile Hirsch, die hiervoor erg goed naar Leonardo diCaprio heeft gekeken), die met zijn ouders breekt om al reizende de zin van het leven te onderzoeken. Alles wat hij van huis heeft meegekregen gooit hij overboord. Hij leeft van baantjes en onderlinge hippiesolidariteit. Als ultieme test om te bewijzen dat hij helemaal voor zichzelf kan zorgen trekt hij de wildernis van Alaska in met een voorraadje rijst en een geweer om te jagen.

Los van het dramatische slot gebeurt er niet zoveel in dit verhaal, dat helemaal gefilmd werd op de tientallen locaties die de echte McCandless tijdens zijn omzwervingen aandeed. Toch blijft de film dik twee uur boeien, mede dankzij de slepende muziek van Eddie Vedder (Pearl Jam). Sterker nog, hij blijft zelfs boeien als je al lang weer buiten staat.

Roos Rebergen heeft een van de meest karakteristieke stemmen onder de Nederlandse singer/songwriters. En daar schrijft ze dan tekstueel uiterst originele teksten bij. Volle magen klagen, slimme hoofden vragen, jonge meisjes treuren, ouderdom gaat sleuren ... luister maar.

Kunsthal dicht. Lantaren/Venster naar een nieuw gebouw, maar zonder subsidie. Nighttown aan de commercie overlaten. Gergjev festival, Dunya, Metropolis: exit. De Rotterdamse Raad voor Kunst en Cultuur, geconfronteerd met de plicht te bezuinigen, zet in haar advies voor het cultuurplan stevige keuzes neer waar de politiek de komende maanden over mag steggelen. Maar laat ik me in eerste instantie tot mijn eigen clubjes beperkten.

Bij WaterFront mag de vlag uit. Bijna vijftig procent erbij, genoeg om het structurele gat van de afgelopen jaren te dichten. Ook kritische noten van de raad, met name over onze educatieve plannen, maar deze zin citeer ik graag: "Naar het inzien van de Raad verdient WaterFront ondersteuning in praktisch, moreel en zakelijk opzicht."

Gemengde gevoelens heb ik bij het advies van mijn literaire broedplaats Rotown Magic. Enerzijds fijn dat we de erkenning van structurele subsidie krijgen in een tijd van bezuinigingen, maar de RRKC heeft een bedrag in gedachten dat fors lager is dan de jaarlijkse projectsubsidies die we nu krijgen. Kortom, wel erkenning, maar niet genoeg geld om de activiteiten op het huidige niveau voort te zetten. Enfin, zoals ik zei, gemengde gevoelens.

Huub en Claire zijn getrouwd. Wie? Nou, Huub en Claire uit de Gouden Kooi. De serie komt binnenkort tot een einde. De winnaar krijgt een villa en het mag duidelijk zijn dat Huub en Claire zich nadrukkelijk in de kijker spelen.

De deelnemers van de Gouden Kooi hebben twee jaar lang hun privacy opgegeven. Dat wil zeggen, als ze privacy wilden, moesten ze die expliciet opzoeken (voor zover je sex onder een dekbed privacy kunt noemen - u weet het filmpje zelf wel te vinden, hè?). Privacy is een keuze, iets dat je opzoekt als je wat te verbergen hebt. Zo slaapwandelen we de surveillance society binnen.

Een interessante vraag is waarom mensen dat niet erg lijken te vinden. Volgens de Britse filosoof John McGrath komt dat omdat camera's de beleving intensiveren. McGrath onderzocht vooral kunstenaars, omdat die heel bewust bezig zijn met de effecten van hun expressies. Choreografen, bijvoorbeeld, projecteren beelden van de dansers tijdens de voorstelling, omdat ze gemerkt hebben dat zowel dansers als toeschouwers er een diepere beleving aan overhouden.

De youtube-generatie probeert actief haar privacy op te heffen. Mensen maken sextapes van zichzelf en zetten die op internet. Sommigen zetten hun webcam aan om hun zelfmoord vast te leggen, stelt McGrath tot zijn verbazing vast. Het hele hebben en houden mag op hyves, myspace en facebook. Niet langer is privacy de norm, maar openbaarheid.

We slaapwandelen dus niet de surveillance society binnen, we sprinten erheen. De camera is een drug en wie bang voor haar is, heeft iets te verbergen. Die is niet open, niet eerlijk. Die leeft niet echt. Die bestaat nauwelijks en kan onmogelijk gelukkig zijn. Benieuwd of het huwelijksbootje van Huub en Claire de cold turkey van de afwezige camera gaat overleven. (gc)

Jawel, voor het vijfde, achtereenvolgende jaar kan ik de komende drie zondagen stukjes gaan wijden aan de voorronden van Breda Barst.

En als ik eerder een weblog had gehad, had ik wellicht ook over zes jaar, zeven jaar en acht jaar geleden kunnen rapporteren. Eerlijk gezegd weet ik niet precies hoe lang ik nu al in de decorgroep van het festival zit, en ik kan me eigenlijk ook niet meer heugen hoe lang het geleden is dat ik naar de bands kon kijken zonder daar vervolgens een jury-rapport over te moeten schrijven.

Gaat dat nu niet vervelen, vragen ze dan. Steeds maar weer de zelfde soort bandjes zien en er steeds opnieuw mee geconfronteerd worden dat alles dat tijdens en voorronde op een podium staat, muzikaal al wel eens eerder gedaan is. Maar daar heb ik geen last van. Ten minste, als een bandje een beetje enthousiast wil zijn.

Wat ik wel mis zijn trouwens de jonge honden. Vroeger wilde er nog wel eens een poepjonge punkband vangastjes van een jaar of vijftien op een podium staan, dit jaar is alles minstens tien jaar ouder. Dat is misschien leuk voor de technische kwaliteit, voor de Begeisterung op het podium is het veelal fnuikend.

Origineel zijn is misschien onmogelijk, dat wil niet zeggen dat je niet vol vuur en passie na kan apen.

Al een paar weken domineert Waddinxveen het nieuws. Geert Wilders heeft het lieflijke dorpje uitgekozen om zijn eerste bijeenkomst te houden. Eigenlijk mikte hij op Gouda, maar daar had niemand zin in zijn komst. Zijn aandacht blijft wel op Gouda: moskeeën werden uitgenodigd voor debat, en wethouder Suijker (sociale zaken) kreeg ook een invitatie.

De moskeeën zagen al vrij snel in dat Wilders waarschijnlijk op dezelfde manier in “debat” zal gaan als in de Tweede Kamer: vooral zijn eigen standpunt herhalen (tot blijdschap danwel irritatie van de aanhorenden, al naargelang persoonlijke voorkeuren), maar niet ingaan op argumenten. Het is begrijpelijk dat de moskeeën daar niet aan mee willen werken. Aan de andere kant zorgen ze door hun weigering wel weer voor makkelijk voer voor Wilders-aanhangers om ze aan te vallen.

Wethouder Suijker had ook niet zo’n behoefte aan het debat, omdat ze verwacht dat het vooral over landelijke thema’s zal gaan. Ik betwijfel dat trouwens, want zaken als sociale samenhang, integratie, etc, spelen juist in gemeentes, in buurten en wijken. Vandaar ook dat wethouder Suijker niet zomaar weigert: samen met de afwijzingsbrief nodigde ze Wilders uit voor een werkbezoek. Om te laten zien hoe we in Gouda proberen om de sociale problemen op te lossen. Subtiel zet ze Wilders even keurig op zijn plaats:

Gouda is een stad waar 126 nationaliteiten samenleven op een oppervlakte van vier bij vierenhalve kilometer. Het gemeentebestuur zet zich al jarenlang met vele partijen in om mensen dichter bij elkaar te brengen en op een respectvolle manier met elkaar in gesprek te gaan. Dit doen wij door middel van dialoog. Uw partij heeft laten zien via polarisatie en confrontatie te werk te gaan. Als stadsbestuurder kies ik een andere manier van werken, vanuit mijn brede verantwoordelijkheid voor de Goudse samenleving.

En dat zijn de momenten dat je even éxtra trots bent op dit college.

Eén van de onderdelen van de communicatietraining voor raadsleden was het oefenen van schriftelijke vaardigheden. Handig, dacht ik. Dan heb ik weer wat stof voor mijn weblog. Hieronder dan ook de recensie die we moesten schrijven over het ‘s avonds geserveerde buffet.

De door restaurant De Raadszaal geserveerde maaltijd valt nog het best te omschrijven als ‘sober doch humaan’.

De voedzame maaltijd bestond uit een eenvoudige salade met raketsla, gevolgd door gegratineerde aardappelen met spek, sperziebonen en saus met daarin vlees.

De bereidingswijze was weinig fantasievol, maar er was wel aandacht besteedt aan de diverse gerechten. Zo waren de sperziebonen afgewerkt met nootmuskaat en kon desgewenst een frisse dressing aan de salade worden toegevoegd. Voor de vegetariërs bestond de mogelijkheid de spek uit de aardappelen te vissen.

Uw redacteur raadt restaurant De Raadzaal af voor gelegenheden met een feestelijk karakter of voor Bourgondische levensgenieters. De eenvoudige eter kan er evenwel me een gerust hart gaan eten, zeker gezien de bijzonder gunstige prijs-kwaliteitsverhouding.

Het zonnetje scheen best wel lekker toen we rond een uur of vijf eindelijk op het Delftse balkonnetje van Jaap waren gearriveerd. En een biertje scheen eigenlijk ook wel lekker, dus dat namen we dan ook.

Het was eerder die middag al bij mij begonnen toen we samen hadden geluncht met Franse, Deense en Belgische kaas en Australische Wijn. Decadent doen is soms best wel lekker namelijk.

Die avond en de daaropvolgende nacht bleef het bij bier. De schade bleef beperkt tot een gesneuvelde plaat van Neil Diamond. Het ultieme bewijs dat drank niet per definitie meer kapot maakt dan je lief is.

Ooit was Silicon Valley de plek waar radio-amateurs uit San Francisco zich vestigden om goed bereik over de Pacific te hebben. De onderlinge solidariteit van de slimme elektrotechnici vormde de kern van een nieuwe manier van innovatie: kleine bedrijfjes die samenwerkten en er een democratisch personeelsbeleid op na hielden. Het unieke was dat ze die instelling vasthielden toen ze uitgroeiden tot giganten. Lees verder.

Verder nieuw in de rubriek boekbesprekingen: techniekfilosofie in de praktijk. Vier calvinisten geven filosofie voor de ingenieur handen en voeten.

... De Britse techniekfilosoof John McGrath heeft in zijn boek 'Loving big brother' uitvoerig geanalyseerd welk effect dat toegevoegde stukje techniek, de camera, heeft op zowel dansers als toeschouwers. Het maakt de beleving intenser. Je zit op een paar meter afstand van een groepje blote mensen, maar de projectie van die lijven maakt je nog veel bewuster van je voyeurisme. De dansers ervaren door de camera nog sterker dan anders dat ze bekeken worden... Lees de complete column uit de Ingenieur.

In 'Istanbul' verkent Nobelprijswinnaar Orhan Pamuk de stad waar hij heel zijn leven gewoond heeft. Tegelijkertijd is het boek een verzameling jeugdherinneringen. Dat klinkt als een originele combinatie van insteken, maar ook een abstracte. Pamuk kiest als insteek het begrip 'hüzün', dat zoveel betekent als 'melancholie'. Die emotie bindt hem aan de stad.

Maar levert het ook een interessant boek op? Een goede schrijver tilt een onderwerp over zichzelf heen, zodat het universeel wordt. Dat wil met 'Istanbul' maar niet lukken, al zullen de inwoners van de stad - en daarvan zijn er genoeg om een boek te rechtvaardigen - de overdenkingen op meer waarde schatten dan buitenstaanders.

'Istanbul' is ook waardevol als achtergrondinformatie over Pamuk, omdat de autobiografische elementen uit zijn romans er kleuring door krijgen, zoals de obsessie met tekeningen uit 'Mijn naam is karmozijn' en de verdwenen geliefde uit 'Het nieuwe leven'. Als zelfstandig boek is 'Istanbul' echter geen aanrader. Daarvoor is het te particulier van toon.

De commissie Mens en Maatschappij wilde een rondleiding door de nog net niet afgewerkte nieuwbouw van het Museum voor Grafische Vormgeving. Ik had nog gehoopt op plaatjes van politici met knalgele beschermhelmen op, maar dat viel tegen.

„Waren wij nu uiteindelijk voor of tegen het museum”, vroeg Rian me aan het begin van de rondleiding. Dat was een moeilijke vraag. Onze fractie was namelijk ooit voor (pro-cultuur), toen tegen (te duur), toen weer voor (het geld is gevoteerd, nu gaan we met een positieve houding meedenken), toen weer tegen (ja, maar we gaan natuurlijk niet een deel van het monumentale gebouw slopen), toen weer voor (het is nu toch al gesloopt en nu gaan we er potjandorie ook het mooiste museum van Nederland van maken). Ik kwam tot de conclusie dat we vier keer voor en drie keer tegen zijn geweest. Per saldo waren we dus voor.

Dat nu uitgerekend de GroenLinks-wethouder er voor zorgt dat het museum op tijd en ook nog eens binnen het beschikbare budget afkomt, mag in het Bredase om tal van redenen een wonder heten. Aan de andere kant, we waren het eigenlijk ook wel aan onze stand verplicht.

Harmen Lustig moest me erop wijzen, maar de eerste papieren aandacht voor 'Het zit in een lab en het heeft gelijk' stond gisteren in de Pers. Een recensie kun je het niet echt noemen, maar alle aandacht is meegenomen, niet waar?

De gemeenteraad van Breda ging op communicatietraining. Of althans, dat deel van de gemeenteraad dat het het minste nodig heeft.

Zo heb ik in ieder geval de dag ervaren. Als en zinvolle opfrissingscursus voor een groep collegae die op zich al best bekend zijn met de aangeboden stof.

Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat ik niets geleerd heb. Net als ongetwijfeld ook voor de andere deelnemers geldt, werd ik soms pijnlijk geconfronteerd met onhebbelijkheden of tekortkomingen in mijn presentatie. Maar met je neus op de feiten gedrukt worden, dat is nu juist het leerzame van zo’n training.

Het is lastig om precies te zeggen wat ik nog bij wil leren. In het algemeen wil ik volgens mij beter in staat zijn om de theorie in d praktijk te brengen. Minder lang van stof zijn in de raad bijvoorbeeld, omdat ik nog steeds te vaak te lang aan het woord ben. Ik wil mijn verhaal nu eenmaal niet vooraf op papier zetten. Dat haalt de spontaniteit weg.

Kortom, ik wil de theorie eigen maken, als een automatisme in de prakijk brengen. Want als mijn presentatie niet verbeter, wordt ik natuurlijk nooit secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Of, als dat niet mogelijk blijkt te zijn, president van Europa.

Merken doen me niet zoveel. Kleren koop ik zo min mogelijk, zo goedkoop mogelijk, en gebruik ik zo lang mogelijk. De zin van het meer betalen voor een klein merkje ontgaat me. Merken boycotten is voor mij dus moeilijk.

Daarom doe ik mijn consumentenactie wat anders. De reden van deze actie is als volgt: een kunstenares ergert zich aan de constante aandacht voor nietszeggende types als Paris Hilton, met haar hondje en hippe tas. Zij tekent een Afrikaans kindje, met hondje en tas, om op t-shirts te verkopen, de opbrengsten gaan naar Darfur. Maar dat mag helemaal niet! De tas, bedoeld om in het algemeen op een designtas te lijken, zou het copyright van Louis Vuitton schenden. De kunstenares, Nadia Plesner, ontving dus een boze brief van het merk. Die ze, zoals het een webtweepuntnuller betaamt, op haar website plaatste.

Nu wil Louis Vuitton 5000 euro voor elke dag dat ze doorgaat haar tekening te verkopen, en 5000 euro voor elke dag dat hun brief op de website staat. Hopelijk hoeft Nadia Plesner niet te buigen voor de macht van dit soort grote bedrijven. En als steun, geïnspireerd op de oproep van Femke Halsema, hier de verboden tekening:

Ook Kathalijne Buitenweg, Saskia Terwel en Krispijn Beek steunen de actie.

Leuk idee: met de Lightrail naar Den Haag

Gedacht wordt voorlopig aan een lightrailverbinding Gouda-Den Haag en in een later stadium tussen Zoetermeer en Bleiswijk

Zeker als Gouda straks de hoofdstad van Nederland is, is een tramnetwerk naar de rest van het land wel prettig.

Blog meer over Gouda, zo zegt de poll op dit moment. Welnu. Het wordt tijd voor een hoofdstadwissel. En niet, zoals David Rietveld (gesteund door Arnoud Boer) zegt: van Amsterdam naar Den Haag. Dat mag de PvdA dan wel opperen, maar zo makkelijk gaat dat niet. En niet alleen vanwege Jan de Laat’s pleidooi over de hoofdstedelijke allure.

De klassieke oplossing is om een geschikt punt te vinden wat tussen de kibbelende steden inligt. Een blik op de kaart leert dat de meest geschikte stad, u raadt het al, Gouda is. Mooi gelegen tussen Amsterdam en Den Haag, een stad met historie, met uitstraling, aan de rand van het Groene Hart, centraal en goed bereikbaar.

Laten we wel wezen: de hoofdstad is tegenwoordig toch meer ceremoniëel. De regering hoeft er niet te zitten, de koningin niet, het hoogste rechtsorgaan niet. Nergens voor nodig, we hebben tegenwoordig toch internet.

Steun dus mijn pleidooi voor Gouda als hoofdstad van Nederland, en zet uw krabbel in de reacties! En vergeet niet te stemmen in de poll van David.

De komende twee dagen ben ik te vinden op Bletchley Park en Infosec, twee bekende namen voor wie zich met computerveiligheid bezig houdt. Tussen de persberichten die laatstgenoemde in aanloop naar de beurs aangaf vond ik een juweeltje.

Een team van Infosec ging de straat op om, zogenaamd voor een marktonderzoek, mensen te vragen naar het gebruik van passwords op hun werk. Wie de vragenlijst helemaal beantwoordde, kreeg als beloning een reep chocola. Bijna de helft van de ondervraagde vrouwen bleek bereid voor die reep chocola het password te geven van de computer op hun werk. Voor tien procent van de mannen was de verleiding van chocola te groot.

.flickr-photo { border: solid 1px #000000; } .flickr-frame { float: left; text-align: center; margin-right: 15px; margin-bottom: 15px; } .flickr-caption { font-size: 0.8em; margin-top: 0px; }

DeVotchKa @ Doornroosje 20-04-08 0553,
originally uploaded by dennisstempher.

Gisteravond stond Devotchka in Doornroosje. Gezien het feit dat ik doodmoe en katerig (van de avond ervoor - Egyptian Lover, ook in Roosje) was, kwam ik niet echt in de mood.

meer lezen

En dan heb je ineens 6 mensen aan het werk te houden. Wat gaat verven snel met zoveel geweldige hulptroepen. Voor je het weet ben je meer aan het wachten totdat het droog is dan het verven. Gelukkig is goed...