Ingediend door Bèr Kessels op Wo, 07/03/2007 - 23:06.
Hoe vastgelijmd is Links aan Groen? Is Groen belangrijker dan Links, of moet juist Links altijd boven het Groen staan? Moet over ieder punt worden gepraat om de balans tussen G en L te vinden? Of zijn dit twee eigenlijk helemaal losstaande punten en is groenLinks een contradictio in terminea?
Of GroenLinks nou socialistisch is? Daar zijn de meningen over verdeeld en zal op het komende DWARScongres uitvoerig worden gesproken.
Maar GroenLinks is in elk geval links. En groen.
En das niet zo gek. Het gaat allebei om verdelingsvraagstukken. Hoe verdeel je de welvaart, zowel in economische als in ecologische zin. In beide gevallen komt GroenLinks op voor datgeen dat kwetsbaar is. Ik vind dat heel logisch, maar misschien denken anderen daar anders over?
GroenLinks is simpelweg: groen en links. Dat botst niet zo vaak, dus hoef je het een niet boven het ander te stellen. Soms kunnen ze elkaar versterken: zorg dat mensen in de bijstand gratis spaarlampen krijgen, en je bespaart hun een hoop geld en het milieu een hoop CO2.
Soms is de keuze moeilijk. Ga je betaalbare huizen bouwen en offer je daar groen voor op of niet? Maar ook dat hoeft geen keuze te zijn.
Michel
Groenlinks is inderdaad groen en links. Maar toch denk ik dat het meer neigt naar de groene kant. Er zijn meerdere partijen links, maar er is maar 1 partij, die echt iets probeert te doen aan klimaatsverandering, en behoud van de natuur: groenlinks! Maar over dit onderwerp verschillen de meningen.
Lauren,
Nee, het is een verkeerde veronderstelling dat ecologisch beleid niet samen zou kunnen gaan met economisch beleid, oftewel dat de natuur in tegenstrijd met de economie zou zijn of zo.
Dat gaat juist heel goed samen. Want zoals alles in de economie van financiële afwegingen afhangt, zo is dat niet anders bij groene thema's: een prijskaartje hangen aan uitstoot van schadelijke gassen behoort net zo normaal te zijn als een prijskaartje te hangen aan arbeid of aan het afschrijven van kapitaal (zoals machines e.d.). In die zin is het compleet achterlijk bedrijven (en de consument) niet te laten betalen voor de milieukosten die er vastzitten aan de productie van datgene wat ze consumeren.
Daarnaast kunnen er door bescherming van het milieu juist nieuwe economische mogelijkheden aangeboord worden, zoals (nationaal) toerisme, maar ook banen in natuuronderhoud (zoals bijvoorbeeld het in stand houden van houtwallen) e.d.
De linkse (socialistische) tak van GroenLinks is daar geheel complementair op (en dus geenszins in tegenspraak met de groene tak): typisch groen-socialistisch is juist goed na te denken over hoe we het beste ons sociaal- en zorgstelsel in stand kunnen houden, hoe we mensen die in een achterstandpositie verzeild zijn geraakt daadwerkelijk de kans kunnen geven weer kans te maken in de maatschappij. Niet door hen conservatief in de uitkering te houden, maar naast een levenswaardig inkomen uit uitkering hen ook de kans te bieden zich weer interessant te maken om uit die uitkering te kunnen komen: oftewel daadwerkelijk weer in aanmerking te komen voor een baan. In een ideale groen-socialistische staat kunnen zowel mannen als vrouwen er tussenuit om voor hun kinderen te zorgen, maar worden hen ook kansen geboden om weer terug te komen op de arbeidsmarkt.
Kort samengevat staat groen-socialisme (wij, GroenLinks dus) voor het stimuleren van dat gedrag dat wenselijk is, tegenover het minder aantrekkelijk maken van onwenselijk gedrag. Dwang wordt slechts sporadisch gebruikt en dan altijd meestal nog vervat in de illusie van de keuze. Je overtuigt mensen immers meestal alleen maar door ze het idee te geven dat niet jij degene bent geweest die hen overtuigd heeft, maar dat ze dat zelf hebben gedaan.
Gert-Jan
DWARS Maastricht