DWARS

Lieve mensen van Nederland,
Ik woon nu al zo’n 43 jaar in Nederland. Ik ben er ook geboren en ik ben een beetje bang. Niet zozeer bang voor mijn buitenlandse vrienden, of voor het iets te harde van de maatschappij. Ik ben bang, dat wij geen leiders hebben in ons land. Dat we niet echt gered worden. Hebt u zich wel eens afgevraagd: wat zou ons overkomen als de koopgoot onder zou stromen, net als in New-Orleans. Ik denk niet dat we dan een regering zullen hebben, die zal zeggen: “we gaan maatregelen nemen”. De minister van binnenlandse zaken zit gewoon bij zijn jenever genootschap, de minister president is misschien met z’n jongste dochter naar de Efteling toe. Kortom, ik heb geen vertrouwen in de huidige regering. Ik heb ook niet zoveel vertrouwen in de politici. Ik heb het gevoel dat ze meer bezig zijn met zichzelf, dan met echt de wezenlijke, werkelijke dingen waar het om gaat. Het gaat om verdraagzaamheid. Het gaat om liefde. Het gaat om erkenning. Het gaat om kansen creëren voor iedereen. En ik heb sterk de indruk dat dát alleen maar kan, als wij een beetje van links, iets meer, ons mond open doen. Niet kwaad worden, of schelden, maar gewoon zeggen: we zouden het graag anders willen. En we zouden het beter willen. En we zouden graag willen dat wij in een Nederland gaan leven, waar we normaal weer goede morgen zeggen tegen de buurman. Waar we gewoon normaal een glaasje rosé kunnen aanbieden, zonder daar 10 euro voor te vragen, omdat we er toch weer een klein beetje rijker van willen worden. Waar we kunnen zeggen, ik ben blij, waarachtig en wis, dat we asielzoekers hebben, dat we vreemdelanders hebben, dat we medelanders hebben, dat ik goddomme, naast een leuke homo woon, dat ik het helemaal niet erg vind dat een vrouw rookt, want ze krijgt er een lesbisch kind voor terug, dat er een land wordt gecreëerd, waarvan je denkt, ik ben er trots op om te wonen in een land wat Nederland heet. En dat kan alleen maar met een nieuw geluid; namelijk de Linkse Lente.

Paul de Leeuw

Do I need to say more?