DWARS

Bijna twee weken geleden was ik uitgenodigd om te komen debatteren bij het door de Nationale Jeugdraad georganiseerde 'Connecting Europe'. In alle drukte had ik me er nog niet in verdiept wat er eigenlijk van mij verwacht werd en pas 12 uur van te voren kreeg ik door dat ik in een panel was geplaatst met Jacques Monasch (campagnestrateeg en kandidaat-lijsttrekker van de PvdA voor de Europese verkiezingen), Thijs Berman (PvdA-Europarlementariër en tevens kandidaat-lijsttrekker) en Arno Uijlenhoet, woordvoerder van de Newropeans (een nieuwe Europees georganiseerde partij) in Nederland. Bovendien was mijn naam op de aankondigingsposter geplaatst als één van de keynote-speakers. Toen ik naar het imponerende stadhuis van Rotterdam liep waar het debat werd gehouden realiseerde ik mij: dit stelt echt wat voor.
Snel nam ik nog even het oude verkiezingsprogramma van GroenLinks door en stelde ik een tactiek op hoe ik de PvdA het vuur aan de schenen kon leggen in het Europa-debat. Ik trapte daarmee in de valkuil waar mijn mede-politici ook in trapten. Het was connecting Europe. Het ging erom de brug te slaan naar wat de jeugd verwacht en wil van Europa, niet om wel even vertellen hoe jouw partij de problemen op zal lossen. Stellingen als ‘Je moet jongeren helemaal niet bij Europa betrekken’ of ‘Welke thema’s denken jullie dat jongeren belangrijk vinden die de EU moet oplossen?’ boden niet echt ruimte voor een politieke discussie, tot ergernis van onder meer Judith Sargentini (die zitting nam in een eerder panel) en Jacques Monasch.
Wat jongeren nou echt belangrijk vinden aan Europa werd niet helemaal duidelijk. Wat wel duidelijk werd was dat er een grote kloof was tussen de belevingswereld van de politici en de belevingswereld van de (overwegend) middelbare scholieren. De belangrijkste conclusie voor mij was de frustratie bij de jongeren dat niemand eigenlijk weet waar Europa over gaat en wat Europa doet. Op die manier kan je nooit bij Europa betrokken worden.
De kunst is om, luisterend naar wat je toehoorders zeggen, daar je eigen politieke invulling aan te geven. Wat we missen, zei ik, is échte Europese politiek. De politiek op EU-niveau is politiek tussen staten achter gesloten deuren. Staten die voordelen voor hun eigen burgers proberen binnen te halen. Wat we nodig hebben is een Europees publiek debat met Europees georganiseerde partijen en meer supranationale besluiten. Een homo die gediscrimineerd wordt in Letland vind ik net zo erg als een homo die gediscrimineerd wordt hier in Nederland. Een gezin dat niet kan rondkomen in Roemenië doet mij evenveel pijn als een gezin dat niet kan rondkomen in de achterbuurten van Rotterdam. Het was één van de zeldzame momenten dat er geklapt werd.

Van 23 november tot en met 30 november 2008 vindt er in Tolmin, Slovenië een seminar van de FYEG (Federation of Young European Greens) plaats over "Regionalism In Europe". Tijdens het seminar wordt er ingegaan op het debat omtrent minderheidsgroepen als de Basken, Catalanen of Schotten, hun (soms seperatistisch) regionalisme en hoe zich dit verhoudt tot een "Europa zonder grenzen". Breder zal het seminar ingaan op (regionale) identiteit en diversiteit in de Europese Unie.

Afgelopen november zijn we op bezoek geweest bij het Europees Parlement in Straatsburg. Alle deelnemers aan dit bezoek hebben 20,- euro eigen bijdrage betaald. Door een wijziging in het subsidiesysteem krijgen we met terugwerkende kracht onze eigen bijdrage terug.