‘Die pasteitjes zijn lekker, hè?’ Zegt één van mijn tafelheren.
‘Ze zijn heerlijk’, zeg ik. Ik kijk verlekkerd naar mijn bord.
Tbs-sers laten ons vandaag hun wereld zien. Een wereld waarin patiënten niet van hun genezers te onderscheiden zijn. Een gemeenschap op zichzelf. Nergens lopen cipiers met grote sleutelbossen. Om het gebouw staan geen hekken met prikkeldraad en 220 Volt.
